Ons hoogtepunt in het weekend begint zaterdag. Luca klimt naar goed gebruik in Roelof zijn veilige armen. Vervolgens heeft hij ook nog wel aandacht voor het uitpakken van een boekje wat hij van ons krijgt, want Kinderboekenweek. Het dikke pakpapier wat er strak omheen zit is moeilijk los te peuteren door zijn vingertjes. Met behulp van zijn moeder komt het boekje tevoorschijn met aan de voorkant een beer. Koe, roept hij. Bijna goed. Hij kan ook al beer zeggen, maar als hij het boekje bij alle bezoek op schoot wil lezen, hij steelt hiermee de show, begint hij met: koe! Wat maakt het uit, hij is enthousiast. Alle geluiden die dieren maken, doet hij ook. Niet gewoon een beetje. Hij gaat er eerst voor zitten. Als hij dan een grom wil doen, gaat zijn hele lijfje heen en weer. Dit kind heeft gevoel voor drama. Het zit nou eenmaal bij ons in de familie…

Zondagmiddag schuif ik aan bij een workshop handpan. Dit is een best wel groot rond instrument met deukjes en bovenop een bolletje. De maestro en zijn maatje hebben de pan op schoot. Die van ons staat op een standaard. Het is de bedoeling dat we na wat uitleg hier zelf op mogen spelen. We worden omringd door de ronde muren van een tipi, met in het midden een houtkachel. Met duim en vingers bespelen we het. En zoals altijd lijkt het vrij gemakkelijk als een ander die het instrument leest het bespeelt. Ik krijg er amper geluid uit. Mijn duimen en mijn polsen zijn kennelijk te stijf. En al helemaal die van de linkerhand. Afijn, na een tijdje doet én de buitenkant van mijn duimen zeer én kleurt het topje van mijn middelvinger blauw. Aan het eind van de workshop krijgen we nog een handpanconcert. Het lijkt alsof zij er overheen strijken met duim en vingers. Een prachtig geluid en zo sierlijk om te zien. Je vraagt je af waarom het jou niet lukt.

Op de terugweg hoor ik de commercial op de radio van Hornbach. Die van: Aia yippie yippie jee. Maar vóór Aya wordt ook iets gezongen en ik kom er maar niet achter wát precies. Ik ken het liedje van vroeger bij de avondvierdaagse. In mijn herinnering zongen we: zing ik aia yippie yippie jeeheehee, zing ik aia yippie yippiejee. Maar op de commercial is het niet: zing ik. Wat een geluk dat je tegenwoordig alles kunt Googlen. Ik ben zo blij dat Paulien Cornelisse ook Googlen zegt, zonder de e tussen de g en de l. Hoewel het woord op het scherm rood onderkringeld wordt. Afijn, zij zingen er dus een yippie aan vooraf. Pfff, wat een gelukje dat ik er achter ben gekomen. Wat ook heel goed zou kunnen is, dat iedereen dit yippie zong en ik uit volle borst in m’n eentje: zing ik.

Nu nog even zoeken of horeca een meervoudsvorm van horecum is. soms ploppen dit soort vraagstukken plots omhoog. Klinkt als eureka, wat, zo bedenk ik nu, ook best opgezocht kan worden als eurecum. Mocht je nieuwsgierig zijn, Eurecum is een bedrijf in Duitsland. En over de horeca zoemen mijn hersencellen nog even door. Dat is voor mij een typische vorm van ontspanning, zo’n bubbel. Of is het nou bubble…