Afgelopen maandag is echt zo’n overgangsdag. Ik ben lekker in de tuin aan het werk in hemdje en korte broek. Om half 2 heb ik een afspraak op Penta als mijn nieuwe vrijwilligersidentiteit, uurtje per week, als taalmaatje. Ik doe wel een spijkerbroek aan, maar stap op de fiets met zonder mouwen. De stukjes in de schaduw mogen dan wat frisjes zijn, over het algemeen is de temperatuur heel aangenaam. Ik zie dat de meeste fietsers al een jas dragen of in elk geval lange mouwen. Dat vind ik dan weer wat overdreven.

Ook de oliebollenkraam op het Koopmansplein heeft het er maar moeilijk mee, gezien het afdekscherm. Toch worden er gretig bolletjes geslikt, aldus de man van de kraamzorg. Tja, het kan verkeren op 5 oktober. Voor hetzelfde geld zijn er slagregens of is het rond tien graden Celcius. Het ruikt er inderdaad heerlijk Wij zijn niet vies van een lekkere oliebol halverwege het jaar. Hmmm, met een laagje poedersuiker… ik kwijl mezelf bijna uit de hangmat.

We hebben de zware taak op ons genomen om Flux haar dagelijkse malse brokjes te geven en een blik te werpen in haar kattenbak. Tot nog toe hoef ik haar bak niet schoon te maken. Daar denk ik het mijne van, omdat mevrouw op de oneven dagen bij ons in de tuin poept. Wél doet ze het telkens in hetzelfde hoekje, en wel náást het apparaat die katten op afstand dienst te houden. Tenminste, met dat doel hebben we dat ding aangeschaft. Ze is hier kat aan huis, nu de buurtjes elders even op adem moeten komen. Het is echt een gezelligheidskat. In de morgen komt ze buurten en laat ons met hoge lange mauwen weten hoe haar nacht is verlopen. Ze is doodsbang ’s nachts en wil graag dat een van ons bij haar komt slapen. Dan mogen wij op haar zachte kleedje in de vensterbank. Daar heb ik haar nog nooit zien liggen. Terwijl je als mens denkt: wat een lekker plekje. Katten zijn nou eenmaal eigenzinnig!

Graag loopt ze over het toetsenbord. Gisteren buiten ligt Flux op tafel waar de krant ligt. Katten zijn allemaal hetzelfde. Toch heeft zij haar eigen stemgeluid. Een hoge langgerekte C mauwt ze er moeiteloos uit. Als ze buiten op het matje haar stemgeluid laat horen, wil ze naar binnen om er haar verhaal als morsetekens uit te mauwen. Ze heeft veel tekst. Het liefst wil ze geaaid worden. Dan spint ze hard, heel gezellig. Gek, dat het spinnen bij elke kat hetzelfde klinkt. Maar ooooh, die scherpe nagels als ze op schoot klimt! Daar mogen wij dan over mauwen. Pffff, je ken me de kont kussen…, zo fluistert ze me in het oor.