Er is best veel vervelend in mijn leven. Dat de aardbeien in de tuin nog niet rood kleuren. Dat de plant op de terrastafel met een moeilijke naam en met nóg mooiere oranje bloemen zich gesloten houden vanwege een tekort aan zon. En dát, terwijl ze afgelopen zaterdag in Tuinland hun schoonheid in volle glorie tonen. Zullen ze zakgeld krijgen voor hun mantelzorg? Dat gisteren de verwarming op 19 moet als de hagelstenen hier met een mitrailleurgang tegen de ramen aan vliegen. Tja, zo heeft vervelend een heel scala aan gradaties.

Maar toch, ook heel vervelend is dat, onze schat van een buurkat maar niet kan stoppen met poepen in onze tuin. Het is steeds in hetzelfde stukje tuin. In overleg met de buren hebben we de plantenspuit binnen handbereik. En dat weet die slimbo van een Flux, dus ontsluit madame haar anusje-van-alles als wij niet in de buurt zijn. Koffiedik strooien is ook als optie genoemd, maar daar poept mevroi naast. Nu hebben we onlangs een apparaat gekocht die hoge tonen de ether in werpt, die wij als mensen niet kunnen horen, maar katten wél. Die willen er niet bij in de buurt komen van ellende. Dus of dat ding die ons vijfendertig euries heeft gekost het doet, weten we niet zeker, want wij kunnen het niet horen. Wellicht ontlast buurpoes zich met de pootjes in haar oren. Geen idee, maar het helpt niks. Ook niet nu het apparaat op de hoogste stand is gezet en is verplaatst naar een m.i. betere plek. Madame heeft er in elk geval schijt aan. We houden van Flux, maar kattenpoep stinkt gewoon heel vervelend en is vies. Dus heb je nog tips, kom maar doorrr!

Maar het vervelendst in mijn leven afgelopen week is, dat dochterlief laat weten dat, als ze het komend weekend met haar gansche gezin komt, hun zoon soms vervelend is. Neeeej! Ik kan het amper aan. Dat je over ons goudklompje zegt dat hij vervelend kan zijn! Het idéé alleen al. Zo is hij in hun vakantie op zijn mondje gevallen. Tijdens het aangerichte bloedbad voelden ze dat zijn acht parelwitte tandjes nog vast zaten. Ook onze kinderen zijn vroeger wel gevallen, oh, dat was ook altijd zielig, daar niet van, maar ik kan me niet heugen dat mijn hart er zo’n pijn van had. Nu dus wel. En heel blij maakten ze me met het filmpje, dat hij alweer lachte. De in het verleden gedane pedagogische opleidingen brengen me naar allerlei oorzaken waarom hij zich gedraagt zoáls hij zich gedraagt. Dat hij steeds groter wordt en dus steeds meer in zich op neemt, maar er nog geen woorden aan kan geven. Ja mam, hij is soms gewoon een beetje lomp en kijkt niet uit. Dochter is duidelijk níet op haar mondje gevallen. Man, dat kind loopt net anderhalve maand. Wat wíl je… Dat gedrag kun je toch met goed fatsoen niet vervelend noemen.

Natuurlijk verheug ik me er nu al op dat ze komen. Er wordt een zonnig Pinkster beloofd. Dus het badje kan tevoorschijn achter uit de schuur. Het water moet wel lekker warm natuurlijk. De hangmat ligt binnen handbereik, het hobbelpaard moet van zolder, en misschien moet ik nog naar de winkel voor waterspeelgoed. Zul je zien, zijn de wasknijpers het leukst. Zo gaat dat nou eenmaal met kinderen. Heel verveeeeelend. Maar aan Luca gaat het zéker niet liggen.

Echter, mijn verveeelend tegen het licht van oorlogsgebieden, armoede, honger en ziekte heeft de gradatie peanuts… Kortom: ik heb een heel aangenaam leven