De tuin staat er vol mee en ze geuren dat het een aard heeft. Hun ondergronds wortelstelsel laat ze aan de moederschoot van de aarde ontspruiten waar ze maar willen. En ook waar jij ze zelf helemaal niet wil. ‘Oh, heb jij mijn lievelingsbloemen in je tuin? Ik heb ze zelfs in mijn trouwboeket laten verwerken, terwijl het helemaal geen bloeitijd was. Zó houd ik van ze.’ Birgit zucht en met haar Zweedse accent spreekt ze zacht tot de meiklokjes. Tuurlijk krijgt ze een bosje mee naar huis.

We wonen al meer dan dertig jaar in dit huis. Mijn schoonouders, die hier voor ons woonden, hadden ze al in hun tuin. En volgens mij zijn ze ook een poos weggeweest. Maar echt, het is onkruid. Vorig jaar heb ik hele muren van wortels uit de tuin gehaald. Maar ze hebben zich niet laten uitroeien. Ze zijn prachtig en bloeien maar even. In Frankrijk is het traditie om op 1 mei lelietjes-van-dalen te geven en onlosmakelijk geluk en voorspoed te wensen voor het komende jaar. Omdat op de dag van de Arbeid alles dicht is in Frankrijk, klinkt de roep van het Franse volk om dan toch alsjeblieft de bakker én de bloemist open te hebben voor dit geurend boeketje. Fleur passionnel. En passie, laat dat maar aan de Fransen over!

Elk jaar breng ik Birgit een bosje als ze in bloei staan. Kleine moeite en ze is er blij mee. Maar vorig jaar brengt ze na een ziekteperiode de laatste dagen van haar leven door in het Hospice. Als ik haar bezoek, stel ik dat er het volgende jaar, nu dus, weer lelietjes zullen bloeien als zij niet meer onder ons is. ‘Weet je wat je doet? Breng Henk maar een bosje.’ Ik vind het een goed idee. Nu ben ik al drie maal bij Henk aan de deur geweest. Maar Henk is steeds net even gevlogen als ik aan de deur kom. Morgen maar weer een poging wagen. Vanavond kwam ik ook weer thuis met de versgeplukte lelietjes-van-dalen. De buren daar zullen ook wel denken: wat moet die kleine dikke grijze vrouw daar steeds bij Henk aan de deur. Voor je het weet heb je praatjes in de buurt. En dat ik dan steeds met de staart tussen de benen en met de meiklokjes in de oksel weer een mislukte date achter de rug heb. Eerlijk gezegd ben ik het al een beetje zat.

Ik heb mezelf voorgenomen het morgen nog één keer te proberen. Het houdt toch zeker een keer op. Maar toch is daar die gedane belofte. Een belofte aan een sterfbed is zo gemaakt, maar kan je als een molensteen om de nek ervaren. Nou ja, bij mij gaat het eigenlijk helemaal nergens over. Ik beloof me, als het morgen niet lukt er niet al te zwaar aan te tillen. Pfff, stom bosje lelijkjes-van-dalen.