Net nog een stuk HEMA-worst tussen mijn kiezen uitgeflost. Ik kauw nog even na. Ze zijn toch echt het lekkerst van alle rookworsten. Dat vind ik al jaren. Ooit, het is al decennia geleden, ben ik into de zweefyoga. In Taarlo in een ouwe boerderij vindt op dinsdagavond mijn vaste yoga activiteit plaats. Of nou ja: activiteit klinkt weer heel paradoxaal naast het ontspannen. Afijn, eens in de zoveel tijd wordt er een heel yogaweekend georganiseerd, inclusief slapen en eten. Altijd bijzonder is, dat zo’n weekend klauwen met geld kost, terwijl er nogal eens gepredikt wordt dat aardse zaken er amper toe doen. De geserveerde maaltijd is, wat je ervan mag verwachten: vegetarisch en biologisch. Er worden onderling allerhande recepten uitgewisseld. Ik meen ook even ruimte in te moeten nemen, door te zeggen dat ik de worsten van de HEMA zo lekker vind. Er volgt een te lange, gespannen stilte. Daarmee zorg ik ongewild voor het dieptepunt van de maaltijd. Wat je noemt: een worst-case scenario. Heel ongemakkelijk! Tja, humor zit niet bij de prijs van dit dure weekend in.

Ik houd van de HEMA. Toch kies ik voor een kopje koffie in de stad nooit voor een plekje voor het raam in de HEMA. Op de een of andere manier vind ik het ergens anders gezelliger. Maar onlangs valt mijn oog op het HEMA-badeendje. Het bestaat al even, maar ik wil deze sympathieke geste graag delen. Dus zit je alleen aan een tafeltje en sta je open voor een ontmoeting met een wildvreemd iemand, dan zet je zo’n badeendje op je tafel. Leuk toch? De werkneemster bij de koffiebalie vertelt dat er nogal eens zo’n eendje wordt meegenomen naar huis. Misschien een nieuwe trend dat je bij eenzaamheid zo’n eendje in je vensterbank zet? Zo’n mooi simpel gebaar en zo doeltreffend om dit op te lossen. Echt HEMA!