Ik hecht aan mensen, aan gewoontes en rituelen. Zo weet ik dat er in het Stadsklooster Assen volgende zondag tijdens Palmpasen de buxus aan het versierde stokje bewaard wordt tot aswoensdag volgend jaar. Dan worden de inmiddels ingedroogde bosjes verbrand, tezamen met kleine briefjes waar ongenoegens op geuit zijn. Het as hiervan wordt dan als askruisje op het voorhoofd gezet. Het begin van de veertigdagentijd. En zo is de cirkel weer rond. Ik houd ervan.

Ik hecht aan idealen, vriendschap en trouw. Aan het halfuurtje rust tijdens de meditatie in de Rolder Jacobuskerk. Geen idee hoe dat zit, maar soms blijft de meditatie aan de oppervlakte en soms raakt het aan mijn zachte kant. Naast dat je adem een rol krijgt, krijgen we ook een zin waar je aandacht aan kunt geven. Ik hecht nogal aan taal en dus hebben de woorden impact op mijn innerlijk. De laatste keer dat ik er was, was de zin: Waar teveel is, ontbreekt iets. Mijn taalknobbel brengt me dan meteen naar: iets teveel. Afijn, het liep hierdoor van geen meter. Naast het ietsisme heb ik de ademtochten ruimte gegeven.

Ik hecht aan rust, reinheid en regelmaat. Helemaal nu ik afgelopen week ben geopereerd aan mijn triggerduim. Fluitje van een cent, zo werd ik ingepraat tijdens de intake. Eerst moest de trouwring nog verwijderd. Nou, ons huwelijk lijkt nogal te knellen, maar zeep deed wonderen. Nu had ik al eerder prikken gehad in mijn venusheuvel, waaruit de duim ontspruit. Die waren niet fijn, maar mijn hemel, deze was van een andere orde in het kwadraat. Het mes werd er ingezet en ik merkte er niks van. Omdat het verband vies wordt na verloop van tijd, heb ik het er gisteren maar eens afgehaald. Het ziet er goed uit. De zwaluwstaartjes hangen los over de hechtingen. Het advies, dat de duim wel veel bewogen moet worden neem ik zeer ter harte. Echter, verder dan een bepaalde stand lukt niet. De hechtingen trekken nogal. Tot maandag, als het spul onthecht wordt, zal ik dus rekening moeten houden met hechtingsproblematiek.