Als ik vanmorgen uit bed stap en nog niet op de bank ben geploft voel ik het al: mijn neuspiercing is kwijt. Mijn eerste oordeel hierop: ik zit kennelijk vaak in mijn neus. Zo, zijn er al drie zintuigen aan bod geweest, de tast, de neus en een deel van mijn oor. Ik ga na waar ik gisteravond voor het slapengaan ben geweest. Op de bank om te lezen. Ik kan namelijk regelmatig niet in slaap komen. Oh ja, ik ben nog naar boven geweest. Mijn remedie tegen het niet in slaap kunnen komen is paracetamol. Of het een placebo-effect is of echt helpt? Een normaal denkend mens zegt dat het niks anders is dan een gedachte. Echter, uit mijn tijd van ambulant verpleegkundige komen er veel mensen op mijn pad die paracetamol hiervoor gebruiken. In die tijd slaap ik nog als een os en mijn eerste vraag is, of ze ook hoofdpijnklachten hebben. Dat is namelijk iets wat hout snijdt: regelmatig gebruik van pcm leidt tot hoofdpijn. Afijn, ik slaap er dus goed op. Take it or leave it.

Een oppervlakkige zoekactie leidt niet tot het vinden van mijn neuspiercing. Met handen en voeten de stofzuiger eerst door de slaapkamer gesleept. Mijn hemel, dat we nog niet zijn bezweken aan stoflongen mag een wonder heten. Na intensief stofzuigen en dweilen geen neusknopje te bekennen. Ik heb nooit zin in stofzuigen. Mag dit dan ook geen-zintuigen?

Een oorschelp, het slakkenhuis, de trommelvlies en de buis van Eustachius zijn allemaal belangrijk voor het gehoor en dus allemaal oordelen. Maar over iets oordelen, mag dit onder de zintuiglijkheid der dingen? Ik zou haast denken van wel, want het gaat over gevoel. Oké, geen gevoel door tast, maar toch. Neem nou die mannenstem die het tijdens de commercials heeft over spreekangst en core business. Mogelijk verwijst het naar een cursus, waar je dit respectievelijk kunt afleren en leren. Ik mag die man niet. Hoe gek is dat? Nog nooit heb ik die man gezien. Waar zit mijn weerzin? De eerste keer dat hij spreekangst uitsprak, kreeg ik al kriebels. Wát een nare man. Ik kan er niet naar luisteren en hoor dus al niet eens meer waar het over gaat.

Ik filosofeer dat de oorschelp het vooroordeel is. En een flapoor een ver vanjehoofd-oordeling. Dat ik die man niet mag, kan dus volgens de Omdenker van gisteren ook gewoon kloppen. Een zintuigje is volgens de geest van de letter een tuigje, die de zin van het leven beteugelt. Bijvoorbeeld bij een klein ukkie waarbij de levenslust uit de ogen spat. Niks aan doen, is je eerste gedachte. Maar wat nou als je even ergens bent, en het snapvermogen is nog dusdanig onontwikkeld, dat hij of zij het: bij mama of papa blijven of in hondentaal: aan de voet niet begrijpt. Dan is zo’n zintuigje toch zo gek nog niet.

Hoe kom ik hier in de vrede op. Oh ja, de verloren neuspiercing. Bij de tattoo- en piercingwinkel aan de Kerkstraat een nieuwe gescoord. Maar omdat deze nét iets anders voelt, trek ik steeds mijn neus even op. Dat is geen mooie eigenschap als er verder geen snot hoeft te worden opgehaald, je neus ergens voor ophalen. Dan voel je je heel wat en vind je iets of iemand anders te min. Over oordelen gesproken…