Soms lopen gebeurtenissen opeens anders dan gepland op de kalender. Het oorspronkelijke plan is om zaterdag een dagje naar Capelle aan den IJssel, maar het hele spul is hier van donderdagavond tot en met zondag geweest. Wat een drukte en vooral: wát een gezelligheid. Zoals altijd slaapt hij bij ons op de slaapkamer. Gelukkig slaapt hij steeds vaker een nachtje door. En me dunkt, met dik anderhalf jaar mag dat ook best eens. Maar oh, de tweede nacht huilt hij rond middernacht tranen met tuiten en snikt om z’n mama. Het verdriet is intens. Gelukkig zit zijn papa nog beneden en die krijgt ‘m wel rustig. Nog een paar keer is hij ’s nachts soms een beetje wakker. Maakt wat geluid, praat of huilt wat, gaat eens staan, maar valt ook steeds weer in slaap. Het aaien over zijn bolletje werkt rustgevend. Zo’n kind moet ’s nachts ook wel alles verwerken van de hele dag. Tegen 6 uur is hij wakker en knort tussen ons in nog anderhalf uur door. Net als opa.

Als hij wakker is, gaat z’n snaveltje los. Hij is wat dat betreft net zijn moeder van vroeger. Hij leert ook steeds beter praten. Echt al weer meer dan drie weken geleden, toen we hem voor het laatst zagen. En eten wat hij kan! Hij eet zo vijf broodjes met appo, dus appelstroop. Mandarijntjes en peer, olijven en stukjes paprika, koekjes, hij lust veel. En staat een jaar geleden het gansche aanrecht nog vol flesjes en blikken babyvoeding, nu hoeft hij nog slechts één flesje gewone melk uit pak, voor het slapen gaan. Verder is hij dol op boekjes lezen. Hij kan zich echt een behoorlijke tijd alleen vermaken met zijn Richard Scarryboek op schoot. Zo’n kijkboek met dieren, auto’s, etenswaren enzovoorts. Ook is één van zijn lievelings dat hij op de arm genomen met ons naar voorbijrijdende auto’s kijkt. Hij zwaait dat het een aard heeft. De meesten rijden voorbij en hebben niet door dat ze voor één van de hoogtepunten van zijn dag zorgen. Eén oudere dame ziet hem, lacht en zwaait naar hem. Even ben ik bang dat ze in het water voor ons huis belandt. Het gaat net goed. Misschien toch niet zo’n goed idee.

Natuurlijk wordt er in de tuin gevoetbald, en zing ik honderd keer Opa Bakkebaard als hij met de grote bezem loopt. Ook van blaadjes zoeken en ze in de lucht gooien beleeft hij dikke pret. WOEI!!! Wat een pret met eenvoudige dingetjes. En of het nou komt dat ik in een ver verleden de KV/JV (kinderverzorging/ jeugdverzorging) heb gedaan, ik zing bij al die verschillende momentjes bijpassende liedjes. Herfst, herfst, wat heb je te koop. Als het aan hem ligt, en er ligt veel aan hem, zingen we: visje visje in het water, met beide handjes tegen elkaaraan gedrukt. Isje, isje, kwettert hij dan gezellig. En tussendoor laten we de woordjes kom en om weg. Die zingt hij met stralende oogjes. Alles wat hij doet, doet hij vol overgave.

Hij klimt, klautert, speelt en bezit veel levenslust. En soms, tja, dan mag hij iets niet. En ook dat ondergaat Luca vol overgave. Hij krijst en ligt brullend op de grond. Zijn anders zo guitige koppie krijgt een heel andere uitstraling. Het liefst geeft hij je een klap. Zijn ouders noemen dit een driftbui. Ik vind dit te negatief geduid. Hij kan zijn emoties gewoon enorm goed handen en voeten geven. Héb je wat aan gedurende je leven.

Hij leeft zijn leven voluit. Wij als grootouders genieten intens van hem. Misschien ook wel omdat we weten dat hij zondagmiddag weer weggaat. Of klinkt dit heel onaardig? Hoe je het ook wendt of keert, je kunt je in je hoofd nog wel verbeelden 34 te zijn, het lijf liegt niet en is echt wel zestig plus. Opa en oma liggen er afgelopen nacht al vroeg in. We hebben vol overgave geslapen…