Schrijf ik in mijn vorige Assertiefje nog over mijn teenslippers naar boven, een dag later heb ik de handschoenen er al bij moeten aantrekken. We vliegen van de zomer zo de herfst in. Stormen laten bomen vol in blad ter aarde vallen. Stortbuien plenzen op ons platte dak, waar we onder onder het winterdekbed slapen. En het weersbericht van het grotemensenJournaal van acht uur belooft de komende week zelfs hagelbuien. Het weer lijkt het strijdtoneel van de wereld van oorlogen en opstand te volgen. Wat een onrust. Zal de goede Sint wel komen, nu hij ’t weer zo lelijk vindt… Regelmatig druk ik de tv uit om me te verliezen in mijn boek over de liefde van Jenny Colgan. Om weekhartig van te worden, precies wat ik nodig heb.

De dagen glippen stormachtig door de vingers. Even een terugblik op de kalender van afgelopen week. Maandag als taalmaatje op Penta bij een Oekraïns jongetje. Ik begrijp trouwens nooit waarom we geen Oekraïens schrijven, maar dat is weer een ander verhaal. We kunnen het hebben over school, welke dingen hij lastig vindt en dat we daar samen naar kijken. Nee, ik heb geen ervaring in het onderwijs. Ik ben alleen enthousiast, houd van taal en vind pubers leuk. Er is me over deze jongen van inmiddels dertien verteld dat er moeilijk contact met hem te krijgen is. Hij zal zijn boek M&M meenemen. Ik neem een zak M&M’s mee als variatie op een thema. De zak gaat open, het boek blijft dicht. Hij vertelt en vertelt. Wat een cadeau! Over zijn vader, die als soldaat in Oekraïne vecht en waar hij mee belt, over zijn zusje en zijn moeder, over zijn vriend die in Duitsland woont. Over hun krappe woonplek met gipsen muurtjes, waardoor je alles van elkaar hoort. En over zijn hamster, Twix. Wat een cadeau van een vrijwilligers’baan’ is dit.

Dinsdag lekker mediteren, en woensdag intuïtief schrijven. Over cadeautjes gesproken. We weten nooit waar we over gaat schrijven, maar elk item laat creatieve inktvloeisels achter. Het schrijven is net zo leuk als het luisteren naar elkaars spinsels. Het is één van de hoogtepunten van mijn week. Ik bezoek de expositie WAD NU! in stadsklooster Assen. Wauw, schilderijen, keramiek van schelpen die weekdieren omarmen, bewerkte foto’s en, waar mijn hart sneller van gaat kloppen, verbeelde buitenbeentjes. Ook ontmoet ik er een paar patiënten van mijn werk. Ik heb zin om me op te geven als vrijwilliger voor de inloop van GGZ. Het is slechts eens in de zoveel tijd. Even mijn weeklijstjes in de gaten houden. Nog slechts een dik jaar geleden verwijst de term weeklijstje naar de diensten die ik die week moet draaien. Andere tijden, different cook.

Want, ik moet er even weer op gewezen worden, mijn enthousiasme en draagkracht staan op gespannen voet met elkaar. Misschien ken je het wel. Voor je het weet word je ergens ingezogen. Ik moet even denken aan de regelmatig terugkerende vraag van de filosoof van vorige week: Mag ik het je goedbedoeld moeilijk maken? Mijn hart roept: Jaaaa, doen! Het verstand: denk goed na voor je Jaaaa zegt. Vrijwilligersdingen zijn niet vrijblijvend. Dus ik denk nog even na, terwijl ik gisteren al Jaaaa heb willen zeggen. Ik heb nou eenmaal minder draagkracht dan ik graag wil.

Verder heb ik heerlijk mantra’s kunnen zingen. Hoe vaker, hoe meer dit een hartzaak is en ik met hart en ziel kan zingen. En vrijdag denken we naar een voorstelling te gaan van Peergroup over dementie. Echter, we zijn zomaar onderdeel geworden van een gespreksgroep. Oeps, als we dit van tevoren hadden geweten, waren we vast niet gegaan. Maar oh, zo interessant! En gisteren ben ik voor de eerste keer naar een nieuwe theatergroep gegaan. Ik vind dit heel spannend. Maar, mijn hemel, zoooo leuk! Ik heb meteen een vijfstrippenkaart gekocht. Ik kan thuis eigenlijk amper vertellen wat we gedaan hebben. We improviseren ons een ongeluk. Ik lach me er rot en we doen allemaal maar wat. Ik ook, maar hoef nergens over na te denken. Het hart en bloed stromen waar het niet gaan kan en ik stort me vol-ledig in dit avontuur. En vanavond komen er vrienden eten. Ook zo’n zin in in. Even voor alle duidelijkheid: Roelof kookt! Zoals elke dag en doet hij ook de boodschappen. Ere wie ere toekomt!

Zoals je ziet, mijn weeklijstje van afgelopen week is gevuld met louter leuke dingen. En mijn twijfelachtigheid over de GGZ-inloop neigt naar Jaaa. Met mij hoef je geen meelij te hebben. Behalve dan dat mijn hart en ziel, onlosmakelijk verbonden, soms zo week in draagkracht zijn…

ps. Tussen alle activiteiten zie ik nu pas het Loesje: Hoe dikgedrukt bovenstaande suikerspinsel compleet aan mijn aandacht is ontsnapt. Heb ik hier al eens een Assertiefje aan gewijd?