Opa! Twee kleine straaloogjes kijken Roelof aan. Hij steekt zijn handjes omhoog en wordt opgetild door de sterke armen. Hij legt zijn hoofdje opzij op de schouder en legt een armpje om de andere schouder. Zijn hartje behoort Roelof toe. Drie paar ogen kijken naar dit ultieme geluksmoment. Niet in geld uit te drukken. Uit opa’s ogen vallen hartjes.

Na dit moment moet de wereld weer verder worden ontdekt. Ondertussen OPA roepend. We mogen dan niet om de hoek wonen, dit contact is precies wat we willen. Oh zeker, het liefst zonder die tweeënhalf uur heen en terug rijden. Afijn, we hebben ‘m twee weken niet gezien. Zijn horizon is weer verbreed. Echt genieten. Maarrr, hij heeft de knopjes van de oven ontdekt en kan ook al de deur hiervan bedienen. Hij kijkt trots naar zijn ouders. Ja hoor, daar komen ze weer aan. Dat dit niet mag. Een leuk spel. En leuke spelletjes moet je vaak herhalen. Opa denkt nog even opbouwend mee: gewoon warm laten worden zodat hij zich brandt. Doet-ie het nooit weer. Is dit diezelfde man die zijn kleinzoon net zo liefdevol heeft omarmd. Of wij dat vroeger ook deden met onze kinderen? Nee, wij hadden een schuurtje. En zo rollebollen we met opvoedadviezen die kant noch wal raken.

Afleiden is de beste remedie. Het vraagt voortdurende inspanning en creativiteit van opvoeders. Dan mag hij in de stoel, want we gaan eten. ETEN! Hij stopt zijn hoofd in een doorgesneden croissant. Zijn vader mag dan zeggen dat hij de korst ook moet eten, Luca gaat voor de inhoud. Korstjes gaan op de grond, maar de ervaring leert dat hij die straks tijdens het spelen van de grond raapt en alsnog opeet. Alle meegenomen aardbeien gaan naar binnen. Hij zit eronder, want zijn knuistje knijpt eerst de aardbeien fijn voordat hij ze opeet.

Na het eten moet hij schone kleren. Want wat er in gaat moet er ook weer uit. Zo is de stofwisseling een feit. Maar hij schreeuwt moord en brand bij het wisselen van  de stof om zijn lijf. Pa en ma doen dit met z’n tweeën, want het verzet is hevig. Maar met een schone broek ligt de wereld weer voor hem open. We doen kiekeboe. Hij slaat zijn handjes voor z’n ogen en kijkt hierna olijk in het rond. Hij slaat mijn jurk boven de knie, ik krijg een knieklopje en dan doet hij de stof weer over mijn knie. En dan opnieuw en opnieuw en opnieuw: Kniekeboe!

Als het tijd is voor ons om weer naar Assen te gaan, zwaait hij ons uit. Een kusje en nog eentje en vooruit: nóg eentje. We zijn het hofje nog niet uit of we zuchten hoe hij alweer meer kan dan twee weken geleden en hoe geweldig hij is. En we delen onze trots op onze kinderen. Voor we op de snelweg zijn missen we Luca alweer en kunnen niet wachten op de volgende keer. We klinken schor, want de afgelopen uren hebben we onze stemmen drie octaven hoger laten klinken: Kniekeboe!