De bekende paarse plastic envelop valt bij ons op de mat voor een bevolkingsonderzoek. Deze keer betreft het darmkanker. Als ik me door de informatie worstel, zie ik dat er deze keer een opvangpapier bij zit. Ik kan me niet herinneren dat dit er de vorige keer bij zit, maar oké, mijn geheugen laat nogal eens een steekje vallen. Ik vraag me meteen af hoe ik dit dan de vorige keren heb gedaan. Afijn, ik concentreer me op mijn sluitspier, wat hoort bij de anale fase. Ja hoor, ik maak er meteen werk van. Shiiiit, de urine vecht om voorrang, dus ik moet naast het papier stralen. Hèhè, als dit is gelukt dan nu aandacht voor de ontlasting. Floeperdefloep! Hè getsie, waarom denk ik opeens aan mensen die dit moeten zeggen met opgespoten lippen. Geen idee welke fase hier om voorrang roept. Afijn, na vier maal met het staafje in het drolletje geprikt te hebben, kan het op de bus.

Ik moet opeens denken aan onze laatste vakantie in Zweden. Soms biedt een camping sanitair, waar menig toilet bij lange na niet aan kan tippen, zoals hier op een camping bij Karlstad. Ik denk zelfs dat je je handjes dicht mag knijpen als een hotel dit sanitair biedt. Soms echter is het sanitair veel eenvoudiger. Of, nou ja, we hoeven nergens meer op een droogcloset te zitten, dat niet. Mannen en vrouwen gemengd komen we vaker tegen. Maar ook hierin zijn er verschillen. Je hebt geheel afgesloten wc’s en die, met dunne wandjes. Je kent het wel, met ruimtes aan de onder- en bovenkant.

Waar je de persdrang van je buur in alle toonaarden kunt horen. Soms een zuchtje en soms een luid gekreun, waarna het drukwerk met luide plons in de pot splasht. Zo ben ik getuige geweest van een man naast me, die niet gehinderd wordt door enige vorm van gêne. Het is alsof ik me naast een persconferentie bevind. Mijn anale fase wordt helemaal getriggerd, als ik zie dat een opgezette enkel boven zwarte Crocs zich tegen het wandje duwt. Én, wat me nog nieuwsgieriger maakt is, dat de neus van de Crocs ríchting de pot wijst, in plaats van naar de deur. Huh, hoe dan? Ik ben een grote meid en weet ook wel dat het geen pas geeft om onder die wand door te loeren hoe ik de situatie moet inschatten. Ik beheers me, maar oh, die fantasie van me!

Echter, nu ik het drukwerk van het onderzoek tegen darmkanker heb ontleed, kán het natuurlijk dat hij een opvangpapier of iets dergelijks in handen heeft. Maar eigenlijk heb ik ook dan geen bevredigend antwoord, gezien de ontlastende plons waarvan ik blij ben dat het gespetter nog net niet boven het dunne wandje mijn nek heeft bereikt. Het zijn van die dingen waarbij ik liever geen beelddenker zou zijn geweest… Wellicht jij ook niet?