Het kan je bijna niet ontgaan zijn, dat dit de week van het KWF is. Het thema van radio 2 gaat de hele week over kanker. Toch zeg je niet graag: het is kankerweek. Dat bekt op de een of andere manier niet lekker. Het is te plat, zeg maar. En sinds jaar en dag word je als collectant met een plankje op pad gestuurd, met een QR-code.

Dit kan lang niet altijd op sympathie rekenen. Gunst, na twee maal proberen lukt het nog niet. Wat een gedoe zeg! Kan ik je niet gewoon een paar euro meegeven? Driewerf: NEEN. Gelukkig zit er bij de post ook een papieren blocnote toegevoegd, waar een banknummer van het KWF op staat. Kun je ook nog gewoon overmaken. Er is altijd één adres, waar ik bijna met plankenkoorts sta, omdat het lijkt alsof die meneer mij er verantwoordelijk voor maakt dat ik dit concept zélf heb bedacht. Welk adres dat precies is, ben ik altijd na een jaar weer vergeten. Maar goed, als ik zijn gezicht herken, scheur ik voor hem snel een papiertje van het blocnootje. Dat scheelt een preek! Toch is zo’n plankje wel echt handig. Je krijgt ‘m per post inclusief dus zo’n blocnootje, een poster voor op je raam en de stickers met je persoonlijke QR-code. Je hoeft hierna je bus niet meer in te leveren, geen geld te tellen. En in deze tijd waarin het steeds moeilijker blijkt te zijn vrijwilligers te krijgen, is dit dus heel handig.

Collecteren is, naast lopen voor het goede doel, ook luisteren naar de verhalen die mensen met je delen. De zogeheten collect call. Misschien nog wel belangrijker dan het ingezamelde bedrag. Hartverscheurende verhalen. Een mevrouw laat me weten overal uitzaaiingen te hebben, maar beslist wil doorleven om haar kleinzoon te zien opgroeien. Tranen vloeien op de deurmat. Hoopgevende verhalen, maar ook verdrietige. Waar de dood de kanker heeft ingehaald. En vaak ook dat het zo oneerlijk aanvoelt, als iemand te jong is gestorven. Maar natuurlijk net zo goed als je samen oud wordt en je elkaar door de dag heen helpt. Het gevalletje: de lamme helpt de blinde. In zo’n geval is de dood voor degene die er aan heeft geleden een uitkomst, maar op leeftijd vallen ook mogelijkheden weg hoe je in de vrede verder moet. Dan sta je toch, naast je plankje, met lege handen.

Er zijn ook altijd mensen die elke maand gireren. Volgens mij een best oude term, maar ik ben oud genoeg om te weten dat dat ook helemaal goed komt. En er zijn tweemensen in mijn wijk die uit principe niet geven. Elke keer willen ze ook graag uitleggen waar het wat hun betreft aan schort. Ook beslist plausibel! Nee zeggen mag ook gewoon.

Dit jaar hoor ik een variatie op het thema kanker: Nee hoor, daar doen wij niet aan. Als ik het paadje afloop, krullen mijn mondhoeken toch omhoog als mijn fantasie mijn loopje begeleidt: Kom je bij de oncoloog en deze vertelt je hoe de tumoren zich een weg door je organen klauwen. Nee hoor dokter, daar doen we niet aan. Oké! Nou, dan niet. Daar sta je dan als dokter met je behandelmogelijkheden… Was het maar zo’n feest. Kanker trekt zich niks aan van leeftijd of achtergrond. Ik zie de zin van de collect call nog altijd in.