Vorige week moet het weer es wezen. We doen een dagje Schier. Omdat de half tien boot vol is, nemen we die van half elf. We zijn verbaasd dat we nog een plek voor de auto vinden op de parkeerplaats aan de andere kant van de weg. Als we even op de stenen trap in het zonnetje wachten, zien we dat de mensen gaan lopen: we kunnen op de boot. Zelfs nog boven op het dek. We nemen een van huis meegenomen gesmeerde krentenbol. We zijn onderdeel geworden van een Italiaans gezin: Nederlands en Engels sprekende opa en oma, Italiaans sprekende pa en ma met hun twee dochters. Waarvan één tiener. Zoals het hoort in die leeftijdscategorie schuift ze de klep van haar pet voor de ogen. Ze zit onderuitgezakt en zucht haar hele tegenzin voor dit saaie uitje er met haar blik uit. Prachtig! Pubers zijn ook overal hetzelfde. Of nou ja, wat heel bijzonder is is, dat beide meiden geen smartphone bij zich hebben. Of deze moet al onder in de tas zijn beland. Topvallend!

Het heerlijke Schier geeft altijd weer een welkom thuis gevoel. We zoeken een fiets van Soepboer bij de boot. We merken meteen hoe ontzettend verwend w zijn met onze aangedreven rijwielen thuis. Niet getreurd! We rijden in één streep naar het vakantiehuis van onze vrienden. Ook hier een warm welkom! We beginnen ergens midden in een zin en gaan door of we elkaar gisteren nog hebben gezien. We voelen ons rijk met hen. We lachen en halen oude herinneringen op. We hebben elkaars ouders nog gekend. Na het uitzwaaien zuchten we hoe top het toch altijd met hen is. We trappen naar de Marlijn en gaan naar het strand. Precies tussen de vlaggen strijken we neer. Daar is namelijk baywatch. Dat mag ook wel met die verraderlijke muien. Omdat ik altijd associeer, roep ik altijd met hoge stem: Ik bin zo mui, ik kin hoast nait meer doun! Ooit tijdens een vakantiebaantje in Vliethoven riep een mevrouw dit de hele dag door. Het mag dan 45 jaar geleden zijn, sommige dingen herinner ik me als de dag van gisteren. De zee roept me.

Of Roelof mee gaat? Huh, je ken me de rug op! Vind ik het altijd jammer voor manlief dat hij niet die warme band met de zee voelt, zo vindt hij het sneu voor mij. Hij is het type die het liefst het strand wil asfalteren. Al dat zand tussen de tenen en je kiezen als je een hap van de krentenbollen neemt, dat vindtie helemaal niks. Afijn, ik kan geen weerstand bieden tegen de uitnodigende golven. Het water is heerlijk qua temperatuur en de branding legt haar armen om mijn schouders. Steeds weer neem ik een duik. Ik loop de zee uit en banjer door het speeksel wat de zee uitademt op het strand. Ondertussen nog wat mooie schelpen meenemend. Westra, het is geen gezicht dat jij zo over het strand loopt. Alles beweegt aan jou. Het zal me worst wezen. Oké, topless, want het duurt uren voordat het bovenstukje van mijn bekiekmie eindelijk droog is. Wie kijkt er nou? Nou ja, misschien ben ik een soort natuurverschijnsel: dat mijn buitenkantje drilt van mijn oorlellen via de boops, rompslomp en billen tot aan mijn enkels. Ik kijk achterom, maar voor zover ik kan zien is niemand in zwijm gevallen. Wat een topmiddag met het zand tussen de kiezen en de tenen.

We strijken nog even bij de Marlijn neer. Daar zitten de kids behorend bij onze vrienden met de honden. We slobberen er lekkere drankjes, eten er bitterballen en happen van plankjes. Als we weer op het dek van de boot zitten na te genieten van zoveel moois, knappen we bijna uit ons vel van zoveel genot. De dag is een aaneenschakeling van topmomenten. Nou ja, behalve die dan van mijn zwemkleding…