Soms heb ik zo’n moment dat het me aanvliegt. Wij wonen met z’n tweetjes in een groot huis. Onze kinderen zijn hier opgegroeid en inmiddels al enige jaren uitgevlogen. Dan lees ik zo’n bericht dat jongeren niet aan een huis kunnen komen omdat ouderen er blijven plakken. Ik voel me aangesproken. We zijn er schuldig aan dat de jonge garde niet aan een huis kan komen. Ik vind ook dat het een moeilijke tijd is voor jongeren. Om aan een geschikte baan te komen, om alle ballen in de lucht te houden en aan de hoge standaard te moeten voldoen die op de digitale snelweg van de social media aan de ether wordt toevertrouwd. Dat jonge mensen nu al in een burn-out belanden vind ik verschrikkelijk. Ik kan het me toch met goed fatsoen niet veroorloven weg te kijken.

Soms kijk ik op Funda naar een appartement om me vervolgens de tandjes te schrikken van die prijzen! En dan hebben we het over een appartement met slechts één slaapkamer. Omdat onze dochter in de Randstad woont en inmiddels een gezin vormt met haar vriend en kindje, is het wel fijn sowieso wat ruimte te hebben. Ze blijven slapen als ze komen voor een paar dagen. Afijn, afgelopen zaterdag valt mijn oog op een bungalow in Emmen. De prijs staat me aan en het pand heeft twee slaapkamers. Eerlijk gezegd heb ik, naast een paar familieleden, helemaal niks in Emmen. Als ik manlief vraag er eens naar te kijken gaan zijn wenkbrauwen drie centimeter omhoog: Je kon wel graag weg willen hier. Nou, heel eerlijk, we wonen hier bijzonder graag.

Vanmorgen als ik uit de stad keer en na de tunnel in onze wijk Assen Oost beland fiets ik pak ‘m beet zo’n tweehonderd meter als ik thuis ben. En het is precies in dit korte stukje dat ik vier maal Moi roep tegen bekenden. Eén keer blijf ik staan beppen en zeg dat ik vanavond even langs kom, en die andere drie keer word ik aangeroepen met: Ah moi, Tryanka! En het is precies hierom dit dat zo thuis voelt hier. Het besef van het in de afgelopen decennia opgebouwde netwerk. Dat juist dít de kern waardoor ik hier zo gelukkig ben.