Het is hier thuis nogal eens een punt van discussie geweest: wat mag er wel in de oranje bak en vooral: wat níet. In den beginne mogen er bijvoorbeeld geen chipszakken in. Tegenwoordig weer wel. En transparante zakjes waar eten in zit, maar die wel knisperen, dat is geen plastic. Om over de folie vaak om cadeautjes of bloemen gedrapeerd nog maar te zwijgen. Ik vind van niet en manlief vindt van wel. Niet dat ik in het leven overal zwaar aan til. Maar van folie in de oranje bak krijg ik buikpijn. Ik heb het gemeentelijk loket hiervoor aangeschreven en folie mag er gewoon in.

De laatste tijd worden de oranje bakken gecontroleerd. Of men wel goed afval scheidt. En zo niet, dan wordt-ie niet geleegd. Dat vind ik een goeie actie en ben op dat gebied heel Gereformeerd. We hebben ooit een buurvrouw gehad, die schijt had aan het goed scheiden. Voor de rest een heel leuk mens hoor, daar niet van. Op dit gebied hebben we elkaar niet kunnen vinden. Ik heb me moeten beheersen om niet in haar kliko te duiken, terwijl manlief me bij de enkels vasthoudt.

Buikpijn hebben over milieuzaken. Ik heb geloof ik al genoemd dat we van de offerte van een warmtepomp een witte wegtrekker krijgen. Maar nu gaan we, om te beginnen de radiatoren waterzijdig laten inregelen om te bezuinigen op de gasprijs. Geen idee wat ik me daar bij moet voorstellen, maar we doen het toch maar. En een radiator in de kamer, waarom moeten die dingen zo spuuglelijk zijn. Daarom hebben we nu een nog lelijker elektrisch kacheltje naast de bank staan. Omdat alle kleine beetjes helpen, hebben we inmiddels een emmer in het bad staan om het koude water in op te vangen voordat het op temperatuur is om te douchen. De douchekop afgelopen week ook vervangen voor een nog zuiniger exemplaar. Het opgevangen water gebruiken we om de wc door te spoelen. Alleen het idee al dat dat kostbare drinkwater door de plee gaat, vind ik onverteerbaar. Wellicht gaat ons geëmmer jou te ver, maar wij vinden het zo’n vondst dat we erover nadenken er patent over aan te vragen.

Maar naast dit is enige vorm van hypocrisie ons totaal niet vreemd. Onze dieselcamper brengt ons naar Europese oorden. Geen haar op ons hoofd denkt er aan om deze weg te doen. Alles voor ons aangename leven. En binnenkort pakken we het vliegtuig. Niet omdat het moet, maar gewoon, voor de leuk. Vliegschaamte kennen we heus wel, maar kennelijk niet genoeg. Onze kids zeggen dan: wat een onzin pap en mam, dat vliegtuig vliegt toch wel. Ja maar, de volgende generatie gunnen we ook een fijne aarde.

Afgelopen week hangt bovenstaande flyer uit onze oranje bak. Het gaat om het GOED BEZIG! Ik heb ‘m meteen een stukje ingescheurd om te weten of dit papier, dan wel plastic is. Het is papier. Van deze opsteker ben ik dan weer als een kind zo blij mee. Misschien kun je dat gevoel naar boven halen, dat je hart een sprongetje maakt. Zoals op de basisschool, in mijn geval de lagere school dat, als je netjes had geschreven, met rood mocht schrijven…