Komt u maar hoor! Met ontbloot bovenlijf schuifel ik de kille onderzoeksruimte in. Mijn buik hangt boven mijn broek. Ik voel me net Catootje van Jan, Jans en de kinderen. Het is weer zover: het borstonderzoek. Deze mevrouw die het onderzoek uitvoert stelt me gerust, nog voor ik iets heb gezegd. Die mensen zijn net honden, ze ruiken dat je bang bent. Hoewel, ik heb nog nooit gehoord dat iemand weer blij is dat dit onderzoek er weer aan zit te komen. Tuurlijk, alles voor het goede doel. Je hoopt dat er geen nare cellen in de borst gevonden worden. Maar mocht er borstkanker worden geconstateerd, kun je er maar zo snel mogelijk bij zijn. Het blijft echter een pijnlijk gebeuren.

Zegt u het maar als het pijnlijk is hoor. Dat beloof ik uit volle borst. Ze, hoe zal ik haar noemen: vrouw Tietinga, beweegt met me alsof ik een lappenpop ben. Ontspannen hoor. Vooral dat ik moet ontspannen zegt ze zo vaak, dat ik wel in de gaten heb dat ik hier maar slecht in slaag. Schouder naar beneden, kijkt u maar naar de deur, goed zo hoor adem inhouden… Omdat je bij het ouder worden steeds meer vel hebt, moet één röntgenfoto opnieuw vanwege een lap vel wat gedrapeerd voor het borststuk hangt. Nóg een foto! Als ik met tranen in mijn ogen zeg dat dit wel heel pijnlijk is, draait vrouw Tietinga nog eens anderhalve slag aan het apparaat en loopt naar het röntgenapparaat: Het is zo klaar hoor, nog eventjes volhouden! Adem inhouden. Ja goed zo, adem maar weer uit. Ik voel me totaal niet gehoord door haar. Ik kan geen kant op als Jip als hamburger geplet zit in die borstplaat. En Janneke moet zo ook nog. Ik wil haar wel een klap geven, maar mijn gezonde inborst zegt me dat zij ook maar gewoon haar werk doet.

Dan mag ik me weer aankleden. U moet nog even in de wachtkamer wachten tot u hoort dat u naar huis mag. Ik ga naast een dame zitten waarvan ik inschat dat ze ouder is dan ik. Ze laat me meteen weten dat ze slecht heeft geslapen en dat ze altijd zó opziet tegen dit onderzoek. Dat ze de vorige keer gewoon moest huilen tijdens het onderzoek vanwege de pijn. Ze hebben haar geadviseerd in het vervolg maar paracetamol te nemen voor ze het onderzoek moet ondergaan. Dat kan ik in het vervolg ook doen, goeie raad! Ik luister nog een poosje naar die mevrouw. Dan wordt haar naam geroepen en is ze aan de beurt.

De foto’s zijn gelukt en dus mag ik de bus verlaten om huiswaarts te keren. Ik twijfel of vrouw Tietinga zich een klopje op haar borst mag geven voor de gedane zaken. Roelof vraagt zich af na mijn lijdensverhaal te hebben aangehoord, of ze in een vorig leven misschien kampbeul is geweest. Ik doe er een schepje bovenop dat ze zich heeft laten omscholen van zielenknijper naar tietenknijper. Nu maar hopen op een gunstige uitslag, want daar doe je het allemaal voor. Wat je zegt, dat wachten is een hail vervelende tied.