Over sommige woorden, of eigenlijk best wel veel, blijf ik me verbazen. Zo kan ik het woord verdieping slecht verdragen in die zin dat iemand op de vierde verdieping woont, maar dat je daarvoor de trap óp moet, in plaats van de trap af. Het zal wel een autismedingetje zijn. Als je ons huis ziet, schreeuwt het blauw. Blauwtisme is my middlename. En nu dus de focus op kwalitijd. Ook zo’n woord waarvan ik niet begrijp dat we het niet massaal op deze manier schrijven.

Tijd is een rekbaar begrip. Op mijn werk krijgen we regelmatig een melding op onze pieper. Overigens niet te verwarren met een aardappel, maar dit terzijde. (Zo werkt mijn hoofd dus de hele dag door) Iedere patiënt heeft een bel, waarmee deze kan alarmeren. Maar, omdat we de hele dag door worden gebeld, is de urgentie van alarm allang een gepasseerd station. Voor elk wissewasje wordt de persoonsalarmering gebruikt. Heel erg vaak worden we, bij voorkeur tijdens de overdracht en onze pauze gestoord door zo’n belletje. Om gestoord van te worden. We maken contact en meestal wordt er door het verplegend personeel gezegd: Ik kom zo bij u. Maar het is een inhoudsloze kreet. Is zo over een minuut, even wachten, (ook zoiets) na de pauze of wat dan ook. Ik houd ervan een tijdsafspraak te maken. Heel vaak voeg ik er aan toe: je kent me, dus als ik na die en die tijd niet heb gereageerd, ben ik de afspraak vergeten. Bel je dan nog een keer?

Want oh, die vergeetachtigheid van me. Ik ben altijd van alles kwijt: sleutels, bril, portemonnee, tas en nog veel meer. Mijn moeder zaliger zei altijd: het is dat je kont vast zit, anders vergat je die ook nog. Jij verliest je verstand nog eens op een keer. Het heeft er dus altijd al ingezeten. Een chaotisch brein helpt ook niet erg mee. Als ik dit ter sprake breng tijdens een jaargesprek vindt mijn leidinggevende dat dit komt door mijn creativiteit. (Creativitijd neemt veel tijd in beslag) Dat is aardig van haar! Afgelopen week ben ik twee maal de tijd compleet kwijtgeraakt. Nu kun je zeggen dat die opleiding verlieskunde goed is blijven hangen. Afgelopen zaterdag hebben we mijn nieuwe e-bike getest en hierna zat ik op een site te zoeken naar een opvallend insteekslot, zodat mijn fiets herkenbaar is. Zegt Roelof: Zeg, moet jij niet eens weg? Het is inmiddels half 3! Eèèècht??? Shiiiit, dan moet ik al op mijn werk zijn! En afgelopen maandag verlies ik mij in het poetsen, wat overigens niet vaak voorkomt. En ook hier is manlief degene die me op tijd tot de orde roept, zodat ik op tijd bij de tandarts verschijn. Hij heeft inmiddels recht op mijn pgb als mantelzorger. (Bij mantelzorger denk ik altijd aan de mensen die bij de garderobe werken en op je jas passen, maar dit is weer een terzijdje…)

Als je dochter zwanger is, heb je als oma echt geen recht op de hormonale zwangerschapsdementie. Hoewel er door deze bijzondere kwalitijd een diepe kern in mij is geraakt, is omalzheimer misschien bij mij beter op z’n plek. Hopelijk is het na april over…