Opgeslurpt door het wereldnieuws van afgelopen week over Trump en Johan Derksen (dacht je nou wérkelijk dat onze Grolloër zijn snor zou drukken op VI, hét podium waar deze narcist meer aandacht krijgt wat hij verdient?) trok een regionaal bericht mijn aandacht. In Zeist loopt er voor drie maanden een proef om ouders het zicht op Magister te onttrekken. Het zou voor té veel stress bij kinderen zorgen. Na drie maanden wordt er gekeken of de resultaten beter zijn geworden.

Het is een dikke tien jaar geleden dat ik in de ouderraad van de middelbare school van zoonlief zit. Jeppe typt dit overigens in groep 8 van de Regenboog, door een klein motorisch foutje in de oog vingercoördinatie, tot de middelnare school. Wat dacht je wat, té leuk om hem dit af en toe nog even onder de neus te wrijven. Het Magister wordt in elke vergadering door ouders telkens weer op de agenda gezet. Dat docenten het huiswerk er niet goed opzetten, waardoor hun kinderen een onvoldoende zouden scoren (wat overigens elke keer weer onwaar blijkt, want de leerlingen zijn elke keer op de hoogte geweest van een proefwerk) en dat onvoldoendes niet worden doorverteld door hun bloedengeltjes. Het krijgt steeds maar weer zoveel aandacht, dat ik me er over verbaas, dat die mensen er ook nog een betaalde baan naast kunnen hebben. Magisteren lijkt een werkwoord. Ouders lijken er een dagtaak aan te hebben.

Dan is er aan het einde van het schooljaar een avond waar ouders van beide Asser scholen van Vincent bij elkaar komen. We doen een: over de streep. Welke ouders hebben nog nooit op het Magister gekeken. Ik loop fier over de streep en zie eenmaal aan de andere kant dat ik de enige ben. Voordat Karlijn naar de middelbare school ging, hebben we het er met haar over gehad. Wat ze gaat doen met haar cijfers en huiswerk. We zijn altijd van mening geweest dat kids zelf moeten laten zien wat ze waard zijn. Tuurlijk willen we helpen en overhoren, dat is nogal wiedes. En zo zijn we dus na goed overleg nooit op Magister geweest. Wat schetst mijn verbazing, dat degene die over de streep begeleidt, zegt: En dan nu die ouders die zich wél betrokken voelen bij hun kinderen. Wát?? Hoor ik dit goed? Ik ontplof!

Ik vraag meteen ruimte voor mijn standpunt. Dat ik geen betrokken ouder zou zijn? Wat een aanname! Daar voel ik me ernstig door tekort gedaan. We zitten uit princípe niet op Magister. Puur uit vertrouwen in onze kinderen. Ben je nou helemaal van de pot gerukt om mij als niet betrokken neer te zetten, enkel en alleen dat we niet op Magister kijken? Ik verwacht heus geen applaus, maar wil het wel gezegd hebben.

Afijn, het is heden ten dage dus nog steeds een issue. En wellicht zelfs een issue in het kwadraat. Een verhaal wat me altijd is bijgebleven komt van een vriendin die voor de klas staat bij een tien- minuten gesprek. Het kind van de ouders doubleert, en wat zij als mentor daar aan denkt te gaan doen. Ik kan het niet geloven dat het bestaat. Het moet toch niet gekker worden zeg. Ik ben benieuwd wat het experiment in Zeist oplevert. De ma vandaag is kennelijk nog extremer dan de ma gister.