Ere wie ere toekomt. Schrijf ik in het vorige Assertiefje nog over de hangende mondhoeken van de klantenservice, tot wie ik mijn opzegversje richt, de afgelopen week krijg ik een meel dat ze het opzegversje met smaak tot zich hebben genomen. En dat het lidmaatschap is opgezegd. Dus, eigenlijk heb ik niet eens hoeven bellen om het voor elkaar te krijgen. Geduld is nooit mijn sterkste kant geweest.

Een ander aarde geitje is, dat we hier de boel flink aan het opruimen zijn. Zoonlief slaapt hier nooit meer sinds hij hemelsbreed een kilometer van ons verwijderd woont. We hebben dus een kamer over en dat biedt perspectief. Een oud gameboy-spelletje komt tevoorschijn. Gooi maar weg joh, dat ding doet het vast niet meer. Nou, waarom niet? Ik zet ‘m voor een klein prijsje op marktplaats. Dezelfde dag reageert er iemand. Ik stuur het op en laat weten dat ze de game eerst even moet proberen voor ze betaalt. Stel dat je iets wegstuurt wat niet meer werkt! Afijn, een dag later krijg ik bericht dat de game het doet en het wordt betaald. Tuurlijk, dit had anders gekund. Maar wat fijn zo. Ze bedankt me voor het vertrouwen. Kijk, dat bedoel ik… En morgen zet ik weer iets bij de voordeur omdat we er tijdens het ophaalmoment niet zijn. Ik verwacht het geld op de deurmat. Why nut…

Net nog rijd ik over een smal landweggetje. Er komt een vrachtwagen tegemoet, waardoor ik even uitwijk op een uitrit. De chauffeur kijkt niet op of om. Ik zeg hardop: Dankjewel Tryanka, wat aardig. Ja, graag gedaan! Iets over slingers die je zelf moet ophangen. Even in het verkeer een hand opsteken als bedankje. Klein gebaar en zo’n aardigheidje kost niets.