We zetten net onze eerste stap van de loopplank op het zonovergoten bestrate deel van Schier, als er een huil klinkt van een meisje. Zij zit achterop bij papa en is het duidelijk ergens niet mee eens. Als het hartverscheurende tot me doordringt, een kinderverdriet kan zo diep indalen, raak ik Roelof aan. ‘Weet je nog?’ Eén van de fijne dingen van een langlopende relatie is, dat je veel herinneringen deelt.

We zijn op Vlieland en het is het eerste uitje met Jeppe. Hij zal een maandje of twee, drie zijn. We hebben een huisje geboekt. Het weer helpt van harte mee. We huren een fiets en Jeppe gaat in de maxi-cosi in zo’n karretje achter de fiets. Vraag me overigens niet wat er met dat spul is gebeurd, want je ziet ze nooit meer. Afijn, dat is een zijstraat. Roelof mag met de kar achter de fiets rijden en Karlijn gaat, met haar drieënhalve jaar (vanaf haar derde verjaardag zei ze altijd: bijna vier) bij mij achterop. Althans, dat is het plan. Krijsen, die meid! We staan nog bij de fietshandelaar aan het begin van de Dorpsstraat. Je ziet ‘m denken: ik wil nooit kinderen. Karlijn zet alles op alles, strekt haar benen en gaat er even bij liggen. Tuurlijk wil ze bij papa achterop! Papa, haar held en tevens de man waar ze later mee gaat trouwen.

We kijken elkaar aan. Laten we dat wurm winnen? Nee toch zeker! Wij zijn toch zeker de opvoeders. Afijn, nog tijdens de krijssesssie overleggen we met elkaar hoe erg het nou eigenlijk is om haar haar zin te geven. Is het een deuk in ons opvoedersego? Een blamage dat je je poot niet stijf houdt? Afijn, puntje bij paaltje, hoor ik achter me: ‘Nou, als het mijn kind was, wist ik het wel.’ Ook mijn gevleugelde uitspraak toen we nog geen kinderen hadden.

Natuurlijk, ieder doet het op z’n eigen manier. En weest niet bevreesd, onze kids hebben genoeg vitamine nee gehad. Laat daarover geen twijfel bestaan. Elke keer als ze vroegen of ze iets mochten dacht ik als eerste: wat zou een goede reden zijn om het niet te mogen. Als ik daar geen goed antwoord op had, dan mocht het. Ja, ze mochten veel. (Behalve dan liegen, daar was in huize Hadderingh geen ruimte voor) Soms had ik ergens geen zin in en ook dat vond ik een goede reden. Maar over het algemeen had ik goede zin. Onze kids hadden onze genen en wellicht daarom konden ze er wel mee omgaan. En zeker, teleurstelling is ook een emotie waar je groot van wordt.

Strak in de leer, flexibel, meebewegend, consequent. Er is overal wat voor te zeggen. Opvoeden, ach je doet maar wat het best bij je past. Laatst las ik: opvoeden is net als het opvouwen van hoeslakens: iedereen doet maar wat. En zo izzut…