Een nieuw woord aan de horizon. Altijd interessant! Moederteit, kwaliteit, kwantiteit, sociëteit en koffieteit. Dit laatste klopt dan weer niet. Maar nu dus: moederteit. Het is de transformatie van vrouw naar moeder. Het officiële woord hiervoor is overigens matrescentie. Laten we wel wezen: je kunt je er niks bij voorstellen als je nog geen kinderen hebt. Bij ons zat de schrik er goed in toen het staafje aanwees dat ik zwanger was. Och heden, wat nu? Kunnen we dat wel? Oh zeker, die negen maanden zijn er niet voor niks. Tijd om aan het idee te wennen.

Nu wilde ik het liefst bevallen van een peuter die vroeg waar de ranja staat. Ik vond babies griezelig. Als ik al een versgeperst kind op schoot had bij een kraambezoek, kon ik dit niet combineren met wat dan ook. De koffie werd koud, het bemuiste beschuitje slof. Ik vond het al een wonder dat ik gewoon kon blijven ademhalen. En zo’n schattig half metertje mens, met garnalenvingertjes begon steevast aan een huilparade. Joh, je moet gewoon wat ontspannen. Ontspannen? In de vrede, hoe dan! Het rood aanlopende krijswondertje gaf ik met grote graagte terug aan de moeder.

Als ik 29 jaar geleden met zwangerschapsvergiftiging word opgenomen in het ziekenhuis, lig ik tussen op het laatst lopende hormoonbommen die elke dag naar de kinderafdeling gaan. Ze weten hoeveel hechtingen de nieuwbakken moeder op zaal 3 heeft en hoeveel nieuwe kids er zijn geboren. Ik heb in die tijd veel aan het verhaal van mijn moeder. Ik hoor het haar nog zeggen: Din keek ik ien zo’n kienerwoagen en dòcht: oh harregat, dat heb ik straks ook. Precies dat dus. Ik houd van kinderen, maar waarom begint dat grut als baby.

Ik spreek met mezelf af dat, als mijn nog te baren kind de eerste verjaardag viert en ik dan van mijn kind houd, ik mooi op schema lig. Dat zeg ik verder tegen niemand. Het is een van de grote taboes. Je bent blij in het kwadraat. En zo niet, dan voel je niet de ruimte om dit te delen. Ondankbaar mens dat je bent. Er zijn zoveel mensen die dolgraag een kind willen en dan lig jij daar je een gat door de dag te twijfelen. Bovendien ben ik bekend met depressies. Dus als er iemand is, die alles mee heeft om een postnatale depressie te krijgen, of erger nog: een kraambedpsychose, dan ben ik het wel.

Afijn, met 37 weken zwangerschap wordt onze Karlijn geboren. Ze is drie pond en 42 centimeter en wordt al vlot weggehaald voor allerlei tests. Ze mag dan klein zijn, ze is kerngezond. Ze moet in de couveuse en zo wen ik aan onze baby. Ik krijg allerlei tips van het ziekenhuispersoneel. Als we bij haar zijn, kangoeroeën we ons ongans. Een heel bijzonder moment van moederteit is, als ze stopt met huilen als ze tegen me aan komt liggen. Ongekend! En wat houd ik al van haar. Ik lig ver voor op het houdenvan-schema. Als ze na een maand couveuse thuis is kan ik de trap met haar op de arm op en neer, en kan combineren naar keuze. Al zeg ik het zelf, die moeder- en vaderteit zijn by far de beste rollen in ons leven.