Net terug na een loopje naar de winkel. Snijdend koud is het door de oostenwind. Regelmatig moet ik mijn neus even ophalen, voordat ik, om met mijn schoonmoeder zaliger te spreken, nummer 11 onder mijn neus heb biggelen. Je kent het wel bij kinderen, van die transparante dunne waterige sliertjes onder de neus. Als je er niet snel bij bent bij die koters met een stoffen zakdoek met opgedroogde harde plekken, wordt nummer 11 nogal eens naar binnen geslurpt. Neus peuteren, dat is nog één van mijn favoriete bezigheden, maar ik ben nooit een snotvreter geweest. Dat vind ik dan weer goor. Brengt me automatisch bij een opzegversje van weleer, die echter de dikke K ter Laan niet heeft gehaald:

Ik laag

omdastoe laagst

en doe laagst

omdat pa snöt over lippen lopt.

Als ik de sleutel in de achterdeur steek, merk ik hoe heerlijk het daar is. In het zonnetje uit de wind. Een stoel is zo gepakt en daar zit Knelske, met de oogjes dicht. Ien schoel, wat op z’n Gronings mooier klinkt als in de luwte. Gevoelsmatig heel aangenaam. En voor mijn gesloten ogen verschijnt een prachtige oranje bol. Prachtig ook. 9 januari, doe es gek!

Mijn oren op steeltjes. Als de ijsbaan in Anreep open is, zou ik het hier kunnen horen. Meestal foute Nederlandse muziek, waar je echter heerlijk op kunt zwieren. Handjes op de rug en gaan. Als ik vanmiddag, na mijn klusjes nog tijd, moed en zin heb om me door de ijzige kou te bewegen, ga ik nog even kijken en wie weet nog even op de schaats. Ik heb echter kwast en warme chocolademelk binnen handbereik, dus voor die beleving hoef ik het niet te doen.

Weet je wat ik maak even een selfie. Die verwijder ik snel als ik het resultaat zie en maak bovenstaand plaatje. Voor de sfeer. Met achter de stoel onze ingepakte olijf, die er uitziet als de verschrikkelijke sneeuwman. Maar dat is by far nog niet zo gek als de selfie. Daar sta ik namelijk op alsof ik in opgebaarde toestand ben vormgegeven. Het kan ook té gek worden…