Was het eergisteren nog stormachtig in een groot deel van Nederland en in mijn hoofd, vandaag stijgt de warmte me naar het hoofd. Gelukkig hadden we het tijdens onze vakantie in Duitsland en Frankrijk minder warm. Of moet ik zeggen: ánders warm vanwege luchtvochtigheid en weet ik veel wat er allemaal toe doet in de atmosfeer. Een vakantie van fietsen, wandelen en heel veel niks doen. Ik voel totaal geen druk van het grote heilig Moeten. Ook hebben we de maaltijdsalades ontdekt. Met z’n tweetjes uit de plastic bak eten. Wél om en om, zodat we slechts één vork nodig hebben. Beetje water erover, mijn slobberjurk als afdrooglap en klaar is kees. Lekker makkelijk.

Weer thuis voel ik de druk om me bezig te houden met het klimaat. Subsidie aanvragen voor hetgeen we hebben geïnvesteerd in ons huis. We hebben nog geen zonnepanelen. We maken ons vooral druk om wat er met al deze panelen gedaan moeten na een jaar of vijftien, als ze hun beste tijd hebben gehad. Op een grote bult ergens in Afrika? Daar zitten ze er vast ook niet op te wachten. Afijn, we hebben de wijsheid niet in pacht.

Zo vloog het me gisteravond zomaar aan dat we met z’n tweeën in ons grote huis wonen. Ik voel de druk van het asociale hiervan. Jonge gezinnen komen door ons grijzegolfgedrag amper aan de bak. Even een rondje op Funda verkennend hoe het is met de appartementen hier in Assen. Allemachtig, wat een prijzen! We kunnen nooit goedkoper wonen dan hier. Bovendien wonen we toekomstbestendig. We hebben het er wel eens over om dan een deel van ons huis te verhuren. Maar ja, we hebben ook kinderen die hier regelmatig slapen. En stel dat het ons gegeven wordt om opa en oma te worden? Tja, het egoïsme is nog te groot om actie te ondernemen en zo lepel ik me hierna lekker tegen Roelof aan. Ik slaap direct in, dus de druk valt alleszins mee…

Ook de literatuur in de vakantie is makkelijk. Pa Salt in één adem uitgelezen en voor de rest chicklits. Heerlijk. En tussen de boeken door lees ik ouwe Libelles en Margrieten. Na net een duik in de Middellandse Zee lees ik in een Libelle uit 2021 iets interessants. Het gaat over hersenaandoeningen, dus dit trekt mijn aandacht. Als je te maken hebt gehad met een zwangerschapsvergiftiging en met een te klein geboren kind is de kans dat je na je veertigste een hersenaandoening krijgt groot door een te hoge bloeddruk. HUH, ECHT WAAR??? Dit is vakliteratuur van de bovenste plank. Ik heb met beide te maken gehad tijdens de zwangerschap van Karlijn. Een opname met 35 weken zwangerschap vanwege bovenstaande vergiftiging en ze kwam met 37 weken ter wereld met haar 1616 gram schoon aan de haak. Waarom is ik deze informatie nooit verteld? Is dit binnen de vakgroepen wel bekend? Dan had ik me zeker weten al twee decennia eerder een bloeddrukmeter aangeschaft. Het besef dat ik wellicht die TIA had kunnen voorkomen vind ik wel heel wat. Kennis is macht en meten is weten. Nee Westra, wind je niet op, denk om je bloeddruk! De hangmat wacht…