‘Na 200 meter, probeer om te draaien. Bij de komende rotonde, neem de vierde afslag.’ We doen niet wat Tom zegt, want er is een omleiding op de Franse wegen. Tom blijft altijd op rustige toon met ons communiceren. In dit geval dus stommuniceren. Hij heeft een lang uithoudingsvermogen. Dat die man niet eens uit z’n slof schiet: ‘Ja hallo zeg stelletje randdebielen! Snappen jullie me niet of hoe zit dat? Hoe vaak moet ik dit nou nog herhalen. Nog één keer hoor, en dan hou ik er mee op!’ We zouden er begrip voor hebben. Zo’n rustige toon wekt alleen maar wrevel in de hand. Zal zijn vrouw hem uit huis hebben geschopt? Je zult iemand op de bank hebben zitten met eindeloos geduld, als jij zelf behoefte hebt om eens lekker ongenuanceerd uit je dak te gaan. Om gillend gék van te worden!

Fransen en geduld, dat is in hun rappe prachtige taal nergens terug te horen. Heb jij weleens een fransman rustig horen praten? Nee, ik ook niet. Het zit niet in hun aard. Zelfs de regen in de Alpen houdt nergens een rustmoment. La pluie pleurt modderstromen over de bergwegen of het niks is. Uur na uur en nergens in de lucht een stukje blauw te bekennen. Als we eindelijk oog in oog komen met de Côte d’ Azur druppelt het nog een beetje. ’s Avonds nog één bui om het af te leren. Hierna zitten we dagelijks aan het strand. De zee heeft een verkoelende werking.

Het duurt maar even, of Jip en Janneke vragen of ze ook in de zon mogen. En dat mag. Ik knoop hun blinddoekje af. Dat is toch best een tijd geleden dat de topless liggende gemeente weer in de meerderheid is. Ook bij jonge mensen. Lekker bevrijdend en heel jaren 80 vorige eeuw. Niemand kijkt er hier raar van op. Totdat er een jonge dame topless uit zee komt. Ze houdt haar handen voor haar borsten. Juist dát trekt de aandacht en niet alleen van ons. Alle ogen op Kwatta. Vraag me niet wat we nou eigenlijk verwachten achter haar handen: dat er een piemel XL tussen haar borsten bungelt? dat ze een jong poesje vasthoudt? of zit er een spannende tattoo? Niks hoor. Gewoon tieten, net als iedereen die heeft. Juist het gebaar van: let u even niet op mij levert de wet van de stommunicerende vaten in optima forma…