Nu de zolder voor een deel is ontdaan van spullen waar je toch verder niks meer mee doet, denk je, is de kast in de kamer aan de beurt. Muziekspul, zoals tuner, cassettedeck, pick-up en cd-speler, videobanden, cd’s die we vooral in de camper draaien, cassettebandjes en de van zolder afgehaalde elpees. De VHS videobanden liggen nog in een doos op onze kamer voor je weet maar nooit. Tja, die bak met cassettebandjes is al minstens twintig jaar niet aangeraakt. Dochterlief kreeg al gebrande cd’s met K3. Of gekochte Kinderen voor Kinderen. Die twintig jaar is nog aan de zuinige kant. Zeg, morgen grijzebakkendag, wat denk je ervan. En zo kieper ik een half jaar geleden zonder een traan te laten het hele cassetteoeuvre in de kliko. Zo, dat schoont lekker op.

Op de woonbeurs zien we vorige week weer corduroybanken. Veel rieten spulletjes ook. De hoekjes zijn zo ingericht dat ik me weer waan op mijn bovenkamertje in Vries. Rieten tegels op de overloop. Ik kan me die speciale geur nog zo voor de geest halen. Beetje BBB-achtig. Landelijk naar stro. Bosjes droogbloemen aan de balken en een rotanstoeltje naast een in elkaar gezet tafeltje van kistjes. Bloemen in een vaas van gerookt glas. Alles allemaal weggeknikkerd. Wat moet je met die troep. Nog even en we zitten weer achter gehaakte gordijntjes, als je maar lang genoeg wacht.

Twee Magazines geleden liet een artikel weten over de wederopstanding van het cassettebandje. Natuurlijk met een tekening van zo’n bandje met een potlood in een van de gaten. Wie herkent het niet, zou ik zo zeggen. Wie weet voor wat een bedrag ik in die schouderworp heb verkwanseld. Nou ja, wat niet weet, wat niet deert. Best een beetje jammer dus, achteraf gezien. En nu staat hier nog een cassettedeck, die het volgens manlief nog prima doet, maar dus al lange tijd geleden met pensioen is gegaan. Wie hem hebben wil, die mag ‘m komen halen. Vooral jonge mensen vinden het nog (weer) fijn. Naar Boudewijn de G, gisteravond nog te zien op Max. Tuurlijk, gratis.

Vorige week stond ik sinds lange tijd weer in de nog enig opengebleven platenzaak van Assen. Juist, die in Vanderveen. De plek waar ze sinds jaar en dag alles weten van muziek. Ik was door Smoelenboek op het idee gebracht voor een origineel cadeau voor manlief die vandaag 64 wordt. (ja bedankt…)

Een mooi album van weleer waar de song opstaat: When I’m sixty four. Ook gezongen door mijn vroegere koor: Vrije Vogels. Het mag dan niet mijn lievelings zijn, ik ken de tekst nog: When you still need me, when you still feed me, when I’m 64. Ja hoor, die man van mijn leeftijd zingt ook deze strofe, loopt met me mee naar de elpees en pakt ‘m er zo uit. Kanonne, niet goedkoop, deze vinyluitgave. Maar wat ben ik blij dat ik het heb gekocht, als ik zie hoe blij manlief hiermee is. We horen de naald kraken, maar dan horen we enkel hoge stemmetjes. De platenspeler moet naar de maker. Hij draait namelijk veel te snel en dit gepensioneerde apparaat gaan we vaker gebruiken. We hebben zulks mooi spul aan muziek. Nu is het nog even uitzoeken wie in Assen de speler kan repareren. Moet toch te doen zijn er eentje te vinden. Immers, vinyl is het cassettebandje voorbijgesneld. Retro wordt weer hip als je maar lang genoeg wacht. Dit is wat de tijdsgeest ons leert.