Zie mij hier es liggen in mijn favoriete houding in de hangmat. Zaterdag, 4 februari nota bene. Twee jaar geleden ging ik rond deze tijd ongenadig onderuit op het zo gladde en uitnodigende spiegelijs op de Vaart. Na maanden revalideren bij de fysio had ik mezelf voorgenomen nooit weer op de schaats te gaan. Afijn, deze belofte heb ik een maand geleden verbroken. Op de kunstijsbaan in Grunnen, waar je zeker bent dat er geen scheuren in het ijs verraderlijk onder een laagje sneeuw verscholen liggen. En wat was het weer ouderwets fijn!

Op tafel ligt een krans hortensia’s. In de herfst was er in het midden een dikke kaars neergezet. Wat brandde dat vlammetje gezellig in de steeds vroeger wordende avonden. De herfst ging over in de winter. De kaars maakte plaats voor een matglazen bol, wat ijs moest voorstellen. Kleine lampjes in de gedroogde bloemetjes maakten het compleet. Na de kerst gingen de lampjes weer in de la. Maar omdat de winter nog tot april kan duren, houd ik dit wintertafereel mooi op tafel.

Nu lig ik hier dus begin februari in de hangmat. Wát een onverwachts cadeautje! Het zonnetje

laag aan de hemel. Echt warm is het niet, maar zeker wel aangenaam. Het beddengoed hangt aan de lijn. Het is stil in de atmosfeer. Het is nog te vroeg voor vogelgezang. Maar toch vervult de lucht zich met verlangen naar de lente. Opeens weet ik zeker dat ik straks naar de markt fiets om tulpen te kopen voor op tafel. Dit is het moment. Als ik mijn ogen sluit komt zich een waas van helder oranje in mijn hoofd. Geen vogelgekwetter, maar heel zachtjes een klingel van klokgelui. In de border naast de hangmat zie ik hoe nauwgezet de mantelzorg van de krokusjes is. De purperen mantel zitten nog strak om de stampertjes. En gelijk hebben ze. Deze tijd is nog zo verraderlijk. Als ik de hangmat weer in de schuur opberg, bewegen de tere witte bloemblaadjes van de sneeuwklokjes heel zachtjes heen en weer. Opeens weet ik waar het geklingel van zojuist vandaan is gekomen. De voorzichtige belofte van lente dringt zich via mijn zintuigen tot de vezels mijn lijf binnen.