Hoe vaak is het wel niet gezegd de afgelopen dagen: Kerst weer overleefd? Je kunt er met heel je hart naar toe leven of er met heel je hart naar verlangen dat die dagen zo snel mogelijk voorbij zijn. En hoe je het ook wendt of keert, het zijn gewoon twee dagen die ge- en beleefd worden. Niet minder, maar ook zeker niet meer. Mensen die de kerst alleen willen doorbrengen vind ik zelf niet heel zielig. Geef mij een lekker boek en die kerst wil wel om. Maar als je tegen wil en dank alleen zit en er zelf niet voor kiest, is het different cook. Laat ik het noemen: dagen met een randje.

Op eerste kerstdag besloot ik naar mijn vertrouwde Adventskerk te gaan. Het was lang geleden dat ik er was. Daarnaast was het de laatste kerstkerkdienst die er als gemeente onderdak krijgt. Voor mij zeker ook een reden om er naartoe te gaan. Sowieso een feest van herkenning door de vele bekende gezichten. En hoewel ik nooit fan van de klanken van het kerkorgel ben geweest, is het toch een aantal keer flink slikken bij het: Komt laten wij aanbidden. Is het sentiment? Is het de armoede die ik voel geen groter adres meer te hebben om te aanbidden? Wat maakt het uit welke reden het heeft als het langs mijn wangen biggelt. Emotie mag er zijn. En al helemaal in deze kerk, die me zolang omarmd heeft.

De tweede kerstdag mag ik een aandeel hebben tijdens “kerst voor ‘ongelovigen’” op het Koopmansplein naast de kunstijsbaan. Mijn terugblikthema op 2022 is even zoeken. Het jaar is doordrenkt met crises. De keuze is reuze. Het wordt uiteindelijk DE WOLF. Vooral het zuiden van ons land wordt al jaren geteisterd door de korenwolf. Deze wolf is te herkennen aan zijn dirigeerstokje. Hij heeft een aantal koren onder zich, zoals de Mestreechter Staar, die hij tot grote hoogten laat zingen. De bekendste korenwolf daar, die bovendien multitasker is, is André Rieu. Hij speelt én viool én dirigeert. Het laatste jaar heeft de valse wolfspin ook zijn intrede in ons land gedaan. Maar deze is vals en bestaat dus niet.

Vroeger kwam de wolf alleen voor in sprookjes. Hij verslond een taai omaatje en zes geitjes. Wel mooi dat zijn buik er gewoon goed oppaste, ze kwamen er immers allen weer springlevend uit. Maar altijd moest die buik, voor hij werd gedicht, met stenen worden gevuld. Misschien om aan te geven dat de wolf toen ook al voor een gewichtig probleem stond.

Tegenwoordig zou men willen dat de wolf nog enkel in sprookjes voorkomt. Wat ik zelf niet goed begrijp is, waarom de wolf zich zo vaak ophoudt bij een schaapskudde. Zou hij denken dat hij op familiebezoek is? Er zijn immers heel veel wolven in schaapskleren.

Je zou tegenwoordig boer zijn en je vindt je vee aangevreten in de wei. Gek is ook dat er nooit alleen een vachtje overblijft. De wolf eet er amper van. Sterker nog, soms ligt het schaap nog te stuiptrekken van de pijn. Hij schampt er als het ware alleen langs met grote gevolgen, zoals stress bij de achterblijvende kudde. Daarom wil ik graag naast het woord van het jaar kunstklever ook ‘schaapsschamper’ toevoegen.

Er is een club mensen die heeft voorgesteld om wolven banger te maken door er met paintballs op te schieten. Dit lijkt me een slecht idee. De Boer-zoekt-vrouwliefhebbers kunnen zich vast nog goed herinneren dat de Zuidlimburgse schapenboerin Janine al haar drachtige schapen een blauwe verfspat op hun billen spoot. Als de wolf ook zo’n blauwe billenpartij heeft, denk hij straks helemaal bij een familiereünie te zijn aangeschoven. Komt er zomaar een babywolfje zo mak als een lammetje uit.

Echter, de wolven die al jaren, wat zeg ik, eeuwen onder ons leven, wereldwijd verspreid zijn de geldwolven. De ergste wolvensoort in leven zolang er mensen zijn. Daar valt niet tegen op te paintballen ofte schieten. Onlangs werd uitgeroepen tot DÉ Coronageldwolf ons Sywertje met zijn kutmondkapjes. Zoals hij ook gewoon op de tribune zat met een smile, terwijl schaamrood hem beter zou passen! Totaal geen zelfreflectie!

Uit een klein onderzoek onder de ‘ongelovigen’ blijkt ook geen eenzijdige liefde voor de wolf. Er zijn voorstanders, tegenstanders en de mwah-maakt-me-niet-zoveel-uitstanders. Omdat je er, zoals ik, niet direct nadelige gevolgen van ondervindt, is het een leuk natuurfenomeen. Zoals bijna altijd bestaat de kern van het probleem doordat we met teveel mensen op deze aardkloot zijn. Als ik boer zou zijn, had ik misschien al wel met scherp geschoten. Wat je zegt, flexibel van geest. Omdat er altijd meer waarheden zijn.

Wat echter aardig aan de naam wolf is. is dat, als je het omdraait er flow ontstaat. En aan het einde van het jaar wens ik ieder een goede flow voor het jaar 2023.