Ook bij het benaderen van onze verzekering, waar ú de vruchten van plukt, vangen we bot. Inderdaad, risico van het vak. Dat moet je incalculeren als je op een dier gaat passen. Het zou een ander verhaal zijn als je met een hond loopt, die zich losrukt en iemands kleding kapot bijt. Of als je bij een zomerse dag je deuren open hebt, en een naar binnen geslopen kat schrikt van een kattenbel en klauwt zich in de gordijnen. Afijn, het is zoals het is.

Even een zijstraatje, manlief heeft ook de verzekeringsbank benaderd omdat hij met de speedpedelec is gevallen. De verlichting werd vervangen voor een dikke driehonderd euro. Schanne geld. Omdat we onlangs de verzekeringspremie omhoog hebben gegooid vanwege de vele ongelukken met zo’n tweewieler, dachten we dat we hier misschien gebruik van konden maken. Niks hoor, dan had dat via de verzekering van de onverlichte tegenligger moeten gaan. Echter, beide mannen voelden een diepe gêne. Na wat gekreun uit beider kelen wisten ze zich uit elkaars omarming te ontknopen om vervolgens zo snel mogelijk weer hun stalen ros te beklimmen. Beide fietsers hadden ‘pien ien pokkel’ en hadden hun gedachten niet bij dit soort randzaken. Ze zeiden nog Moi tegen elkaar en dat was dan weer dat.

Ik vind onze chaisse longue van Gelderland van het type 4800 op internet. Wát een prijs zeg. Die van ons was een showmodel, die we met korting kregen. Hij is ongeveer vijf jaar oud, en veel te goed om ‘m zomaar aan de straatstenen te zetten. De plaskring op het zitvlak is donker omringd door de witte zoutkristallen van de urine keurt. Dat is jammer. Maar vooral de penetrante meur blijft hangen. Als ik er wil zitten, leg ik er een oud plaid op, ooit uit een kerstpakket, maar wel lekker. Wel ben ik bang dat iemand zal vragen, als ik voorbij kom, of ik het ben die naar kattenpies ruikt. Om vervolgens aan mijn kont te ruiken dat ik het inderdaad ben. Ik heb erg leuke collega’s en ze zijn overal toe in staat. Je hebt zo van die rampscenario’s, waar je in het daglicht niet mee wil worden geconfronteerd. ’s Avonds ook niet trouwens.

Nu is er een medewerker van het meubelreinigingsbedrijf Le Tec uit Gasselternijveen bij ons over de vloer die zich met een luidruchtig apparaat over de bank ontfermt. Het wordt een dieptereiniging. Nog geen idee hoe duur ons dit geintje gaat kosten. (inmiddels wel: voor een dikke tweehonderd euries zijn we van alle problemen af. We zijn gematst ook nog. Valt het geluk op het laatst toch nog een beetje onze kant op) Le Tec verzekert ons in elk geval een bank die zonder vervelende geur vlekkeloos wordt schoongemaakt. In feite mogen zij zich in dit geval onze verzekeringsmaatschappij noemen. En de chaisse longue, een heel truttige benaming voor een lekker zittend meubelstuk, gaat voortaan als verzekeringsbank door het leven…