Om 7 uur ’s ochtends gaat de telefoon. Foute boel, zo flitst door mijn hoofd. De naam van een dierbare vriendin komt in beeld. Ik houd mijn hart vast als ze vertelt waarom ze belt. Dat blijkt niet genoeg. Ze luidt het in dat ze een verdrietig bericht heeft. Hun dochter Adinda is verongelukt op een waterscooter, vorige zondag. Ze doet haar verhaal. En dat het ongeluk pure pech is geweest. Er zijn mensen die het hebben zien gebeuren en dat de politie vertelde dat het niet uit roekeloosheid is gebeurd. Mijn hoofd lijkt wel in een bankschroef te zitten. Na elk woord komt het vaster te zitten. Natuurlijk weet ik niet wat ik moet zeggen. Mijn hart ploft bijna uit elkaar. Emoties zijn geïmplodeerd. Ze beëindigt: ‘We gaan nu naar haar toe.’ Och, lieverdjes toch. Ik herken mijn eigen stem niet eens.

De hele week is dit verdrietige nieuws om ons heen. Onder ons vel. Ik kan er geen kant mee op. Het is te veel om in te dalen. Te groot voor je hoofd. We denken constant aan onze vrienden. Niet dat ze er verder wat aan hebben. Ik slaap slecht en droom akelig. Bij het ontwaken meteen het besef dat de werkelijkheid veel erger is.

De vriend van Adinda, die bij haar achterop de waterscooter zit, ligt zwaargewond in het ziekenhuis. Toch is ieder blij verrast, voor zover je er hiervan kunt spreken, dat hij bij de uitvaart is. Ze wordt door vriendinnen de ruimte in gedragen. De ruimte gevuld met een zee van bloemen, vlinders, foto’s en liefde. Meiden die net als zij 18 jaar zijn. Een veel te zwaar verdriet voor hun jonge smalle schoudertjes. Ze doen alle vier hun verhaal, over wat een leuke meid ze altijd is geweest. Een goeie vriendin. Altijd bereid om te luisteren. Zonder oordeel. Wat dat betreft herken ik haar oma Wies Wendel, en ook Anna-Greet in de verhalen. Ach die meiden, wat hebben ze leuke herinneringen, anekdotes en diep verdriet. Zij kunnen het, net als wij allemaal niet bevatten.

Op de muur prachtige foto’s van Adinda, springlevend met ogen die levenslust uitstralen. Avontuur, uitdagingen en lief. Een hoop gekkigheid ook. Lol. Stoer. Alles uit het leven gehaald wat er in zat.

Ook drie nichtjes hebben een bijdrage in de uitvaartdienst. Hartverscheurend. Helemaal als een van hun zichzelf op de gitaar begeleidt. Tussen alle bijdrages klinkt er muziek. Beginnend bij: I did it my way. Muziek uitgezocht door de mensen die een actieve bijdrage hebben aan deze dienst. Lieve liedjes, tears in heaven, Nederlandstalig, een lied uitgekozen door haar vriend wat zijn lijflied aan haar was, tot aan heftige rock, met motorgeluiden en geweerschoten, wat Adinda de vrijdag voor het ongeluk zelf heeft genoemd.

Dit verhaal doet Anna-Greet. De vrijdag ervoor gaan ze samen naar een plas bij hun in de buurt van Haarlem. Ze vullen een vragenlijst in van het in de ogen van Adinda stomme blad Happinezz. Allerlei vragen over het leven worden aan haar gesteld. Diepzinnige antwoorden geeft dit 18-jarige mensenkind. Dat ze na haar leven af en toe even zal komen intunen. En zo dus wordt tevens het door haar genoemde rocknummer de ether in geslingerd. Wat een cadeau geeft ze op deze manier. Ter afsluiting van deze dienst Bert vertelt nog over zijn rol als vader. Luchtig zelfs. Er wordt gelachen. Dat Adinda oudste dochter betekent. Wát een kracht bezitten ze. Vooral in hun kwetsbaarheid te vertellen niet te weten hoe ze verder moeten. Het besef nog lang niet ingedaald. Dat ze het wel gaan zien. Stap voor stap. Dag voor dag. Moment voor moment. Wat vermengt liefde hier met de flarden van intens verdriet. Verlies naast rijkdom.

Buiten fladdert een koolwitje over ons heen. Hier, zul je haar even hebben…