Wat een heerlijke bezigheid om vanaf de bank naar de Olympische Wintersporters te kijken. Ik schreeuw het hardst tijdens het schaatsen, vooral als de Nederlanders ten ijstonele verschijnen. Spannend hoor op die geslepen ijzertjes! We hebben inmiddels al heel wat medailles naar binnen gehengeld tijdens het schaatsen. En de frustratie van Joep Wennemars, tijdens de 1000 meter, is opeens een nationaal gevoel. Hij wordt in één klap Neerlandsch lievelings. Ach, die arme jongen toch. Al na 5 minuten verschijnt op Smoelenboek: Na deze race eet Joep nooit meer Chinees. Daar hebben ze een punt. Ook bij ons deze maand geen Foo Yung Hai op het bord.

Veel sporten komen voorbij. Zojuist belanden er twee Nederlanders op de twaalfde plek bij de tweemansbob. Heel knap, zo schijnt. De achterste ligt enkel dubbel in de bob. En dat is niet bepaald van het lachen. Volgens mij zou ik dat ook wel kunnen. Hou je adem in en stik niet. Ik zak natuurlijk meteen door het ijs, want geen verstand van zaken, maar toch vraag ik me af of je daar ook gewoon een zak aardappelen kunt neerzetten met hetzelfde resultaat.

Inmiddels is er een curlingsoap aan de hand. Kijk, omdat het geheel toch vrij tuttig oogt, vind ik zo’n soap echt een verbeterpunt in deze tak van sport. Het blijkt dat het Canadese team de steen met de wijsvinger aanraakt als het handvat al is losgelaten. Dat zou een heel verschil maken. Wat een geslepen zootje. Inmiddels is een VAR team ingevlogen. Toch nog wat leven in de brouwerij. Soms worden er dronebeelden getoond van het publiek. Vooral bij het skiën staan er lekker veel mensen. Weet je waar me dit aan doet denken, zo vraag ik manlief. Aan kleurpotloodslijpsel. Dat antwoord verbaast hem niets. Sterk staaltje nieuwe-hobby deformatie.

Onlangs heb ik een houten fotolijstje gedecoreerd. Een wedstrijdopdracht van Art Quake in Assen, omdat ze 35 jaar bestaan. Voor ik weet wat ik wil gaan doen, is er een halve nacht aan tobberij voorbij. Ik pieker me helemaal suf en op het laatst grenst het idee aan gekte. En niet uit te voeren. Ik ga allerlei lijstjes bij langs: boekenlijst, verlanglijst, boodschappenlijst, to do-lijst, cijferlijst, top 2000 lijst, menulijst en wat al niet meer. Eenmaal uit bed ben ik er uit: ik maak een puntenlijst.

Nog specifieker: 100 punten voor deze fijne winkel. Ik slijp gekleurde potloden, breek de punt af en doorrrr. Pffff, eer er honderd punten zijn geslepen ben ik het al behoorlijk zat. Dan volgt het plakken. Shiiiit, ze vallen allemaal om. Dat had ik nou niet direct ingeschat. Het is niet erg dat er een paar gaan liggen. Dus wachten tot het plaksel enigszins is opgedroogd. Om ze vervolgens één voor één op het lijstje te drukken. Tuurlijk zitten mijn vingers ook onder de lijm. Als de klus is geklaard, ben ik best tevreden over het resultaat. Toch is het wat wiebelig. Blijven al die puntjes wel zitten? Dan maar bedekken met een laagje Glitsa. Als de sliertjes potloodhout weg zijn genomen, ontdek ik hoe prachtig gekleurd slijpsel is wat rest. Echt prachtig wat een kunstwerk eigenlijk. Ik besluit de naam van de winkel met de lijm op papier te schrijven en met slijpsel te bestrooien. Geinig effect én effectief als je hoofd vol zit…