Toeval bestaat niet, behalve dan bij epilepsie, zo oreerde ooit een man waar we les van kregen tijdens de opleiding psychiatrisch verpleegkundige in de Erudiet. Er staat vandaag een artikel in de digitale Lunchnieuwsbrief van het Dagblad over zuurdesembrood. Laat dit artikel nou net sinds gisteren weer op mijn verzoek bij ons in de broodlade liggen. Voor het Yin Yang gehalte ligt er een zak witte bolletjes naast voor manlief.

Rond mijn twintigste loop ik er geitenwollensokken bij. Geïnspireerd geraakt door de nieuwe collega’s van, toen nog geheten, de Z. De Z van zwakzinnigenzorg. Niemand kijkt er raar van op. Zo heet onze tak van sport nou eenmaal. Nu heet het: gehandicaptenzorg. Ik krijg mannelijke collega’s met lang haar en dito baarden. Meiden met lagen jurken over elkaar heen gedragen met dikke Afghaanse sokken eronder. De voeten gestoken in roze geverfde klompen. Ik loop in die tijd ook met dikke gebreide sokken in sandalen. Het mag er dan niet uitzien, maar het zit heerlijk! Ik omring me met lui, waarvan mijn ouders zeggen dat het tuig is. Oproerkraaien. Ik ben nooit in aanraking gekomen met deze mensen. Ik vind ze stuk voor stuk fantastisch. Er blijven maar weinig heilige huisjes over. Nieuw gedachtengoed kronkelt mijn hersenen in. Zo ook nieuwe eetgewoontes. Zilvervliesrijst met prut. En daar hoort o. a. zuurdesembrood bij.

Ik reed met mijn Renaultje 4 naar Groningen om bij de natuurwinkel zuurdesembrood te kopen. Wat je zegt, niet heel duurzaam, maar daar hielden we ons niet direct mee bezig. Ik heb nooit weer zo van een auto gehouden als van deze auto. Gehaakte gordijntjes voor de ramen, droogbloemen voor de achterste zijraampjes en achterklep voorzien van de gewenste stickers. Wat wel een dingetje was was, dat de verwarming het niet meer deed. Dus bij de winterdag dik gekleed achter het stuur en de ijskrabber bij de hand om ook aan de binnenkant te krabben.

Ik nam mijn moeder ook eens mee naar de natuurvoedingwinkel in Appingedam. Mijn moeder vond dat die mensen die daar werkten zukse widde verlepte koppen hadden. En apmoal zo moager as n roep. Die lui zouden toch zeker bolle rode wangen moeten hebben als uithangborden voor hun gezonde zaak. En een beetje meer spek op de botten was ook niet verkeerd.

Afijn, nu dus weer dat heerlijke zuurdesembrood in de la. Lekker met kaas er op. Opeens brengt mijn ergens onbewust verborgen laatje naar boven dat dit brood ook heel lekker is als je het belegd met basterdsuiker. En toeval of niet, er ligt sinds afgelopen week ook weer een nieuwe zak basterdsuiker in een andere la. Zal ik, om het te proberen…