De temperaturen van afgelopen zaterdag waar we lentekriebels van kregen waren van een blauwe maandag. Gisteren was het alweer stervenskoud. Met witte vingertoppen, blauwe lippen en de tepels strak naar voren kwam iedereen van buiten naar binnen. Tja, dit leek op niks meer op het op zaterdag beleefde gisteren, waarop menigeen liet weten met de jas los te hebben gefietst.

Vandaag staat de zon hoog aan de onbewolkte blauwe hemel. Het uitgedroogde brood wordt in het vogelhuisje verkruimeld. De sneeuwklokjes komen al ietsjes meer uit de grond. De jasjes nog vast geritst aan de stengels. Mantelzorg steekt nog heel nauw in deze tijd van het jaar. In het hoekje uit de wind bij de achterdeur blijf ik met mijn gezicht in de zon staan te genieten. Mijn oom fluistert over mijn schouder: Even biebroenen. Elk zonnestraaltje is meegenomen als je die via het vel naar je hart kunt laten stromen.

Dit staat natuurlijk in tegenstelling tot de vandaag benoemde Blue Monday. Dé dag waarop blijkt dat de voornemens al een dikke week geleden zijn verbleekt. Dat het nieuwe jaar gewoon alle ellende van het afgelopen jaar de dagen aaneen lijkt te rijgen. De dag wat door wetenschap is bewezen tot dé dag waarop mensen zich het meest zouden suïcideren. Ik heb al wel eerder op Blue Monday hierover bericht. In mijn herinnering is het vaak een grauwe dag. Zo’n helemaal niks-aan dag. Ik ben benieuwd of deze mooie blauwe hemel toch misschien zin aan leven kan geven en leidt tot weinig of geen zelfdoding. Er is immers zelfs kans op schaatsijs. Misschien dat deze wetenschappelijke maandag ook een jaartje mag overslaan? Dat er eens een keer niks deprimerends door de dag bluest.

En nu het daar toch over gaat, volgend weekend Bluesfestival in Assen…