Volle maan aan de zwarte hemel, omgeven door sterren. Na een avondje aftasten in zijn huis aan de van Swinderenhof staan we buiten op de parkeerplaats. We hebben elkaar een paar keer gezien bij gezamenlijke vrienden. Ik heb de volgende dag een vroege dienst, dus om 7:00 uur weer aan de bak. Zo ongemakkelijk om datgene te voelen waar ik nog helemaal niet aan toe denk te zijn. Een klein laagje sneeuw doet de wereld om ons heen verstillen. Alleen jij en ik. Het landschap geeft code wit aan.

Na wat geschutter, getwijfel en niet goed durvend, komen onze tongen los. We proeven aan elkaar en gaan eerst maar eens weer naar binnen. Zo spannend. Mijn verliefdheid krijgt voorzichtig vleugels. Jakkel. Voor de rest ben ik op dat moment mentaal ook al niet zo stabiel. En dan ook nog eens verliefd , waardoor je met goed fatsoen niet onder de toerekeningsvatbaren kan worden gerekend. Gelukkig zijn we beide niet heel driest op dit gebied. Jij moet me eerst nog iets vertellen wat jou op lichamelijk gebied mankeert. Bang dat ik daar op afknap. Ach jongen toch, wat kwetsbaar. Hij gooit er een medische term in, waar ik nog nooit van heb gehoord. Is dat niet iets op gebied van dinosauriërs, zo laat mijn fantasie hardop weten. Daar heeft het echter niets mee van doen. En zijn handicap schrikt me niet af. We praten nog wat en dan rijd ik voorzichtig met mijn Renaultje 4 naar Vries. Handschoenen aan en de ruitenkrabber bij de hand. De verwarming heeft het begeven. Daar raak je aan gewend.

Ik kan niet slapen die nacht. De adrenaline ver boven de oren. Ik ben met mijn 22 jaar in de fase dat ik niks met mannen wil. Als ik al iemand tegen kom en me afvraag of ik zestig met het manschap wil worden, roept alles in mij NEE! Ik word onzeker van mannen vol romantiek. Of van mannen die meteen seks willen. Wat dat betreft ben ik een echt Gerefo meisje. Met een hoop reserves. Niet eens zozeer vanwege dat geloof, maar vooral uit onzekerheid. Laat mij eerst maar eens dertig worden.

Maar ja, dan komt Roelof op mijn pad. Net zo onbeholpen als ik. We gaan wat dit betreft gelijk op. Hij heeft een prachtige stem, daar val ik op. En dat hij zo’n rust uitstraalt. Dit kon ‘m wel eens gaan worden, de man van mijn leven. Wil ik zestig met deze man worden? Ik wil tachtig met deze man worden!

Het leven heeft ons rijk bedeeld. Altijd alles pais en vree? Ha, wat denk je zelf. Tuulk niet. We kunnen het hartgrondig met elkaar oneens zijn. En ook zijn er momenten dat we het liefst niet met elkaar onder een dak willen leven. Dat we een schijthekel aan elkaar hebben. Of we weleens aan scheiden hebben gedacht? Nou, eigenlijk niet. Als onze kinderen pubers zijn en zich in hun jachtseizoen naar liefde begeven, zeg ik wel eens: ik mag pap gewoon heel graag. Dat klinkt niet heel sexy, maar het schiet wel op. Ook onze humor is een deel van de maïzena.

Die dinsdagavond, 7 januari 1986, als het zaadje valt en het allemaal begint. De sneeuw die er ligt en die later die nacht ook weer voorzichtig uit de hemel valt, zal heden ten dage code oranje opleveren. Tussen de sneeuwvlokken rijgt zich liefde in de lucht die avond. Onze aura’ stralen echter, hoe weifelend ook die avond, code rood!