Twee maal afgelopen week komt mijn moeder langs. De eerste keer moet ik mezelf aanschouwen in een heel close video-opname. Dit is tijdens theater. Je ziet dan dus alles. Alle gezichtsuitdrukkingen en vooral díe onvolkomenheden waar je juist niet trots op bent, krijgen volop aandacht. Zo zag ik dat mijn vooraanstaande hazentanden mijn onderlip, of in elk geval dat wat er nog zit, behoorlijk naar beneden drukt. Tuurlijk kunnen mijn mondhoeken ook niet achterblijven. En de komende week ga ik naar de schoonheidsspecialiste om mijn snor en winterdons te laten verwijderen. Deze leggen echter in beeld nog een lieflijke waas over mijn rimpelig velletje. Maar toch ontkom ik er niet aan dat je goed kunt zien dat ik weinig aan zelfontplooiing doe.

Dat lippenbeeld vind ik heel confronterend. Volgens mij is dat meer van pa z’n kant. Hij zat ook niet al te ruim in zijn lippenveld. Maar die blik die ik heb, mán! Of mijn moeder weer is opgegraven. Bij navraag delen ook mijn groepsgenoten dit gevoel van in je blote kont staan. Jakkel, wat een moeketatie. Ik ben er gewoon een beetje raar van. Ik ben me van mijn blik namelijk nooit bewust geweest.

En omdat de dagen zich donker en nat aaneen rijgen in deze late novemberdagen, gaan we sjoelen. De sjoelbak heeft stof tot in haar oksels vergaard om ons te confronteren dat het lang geleden is, dat we dit gedaan hebben. Mijn ouders sjoelden vroegah heel vaak. Als ze bij ons over de vloer kwamen, deden wij ook altijd de bak op tafel. Met de vaste grapjes als mijn moeder aan de beurt was, grepen we naar de telefoon om ter plekke de glasverzekering op te hogen. Ook pakte ze soms een sjoelbrik, die halverwege de bak lag. Ze had namelijk ooit streepjes op de zijkanten gekalkt. Als ze daar voor lagen, of ongeveer, dan had zij er recht op. Ja jongens, ik bin n echte Gerifformeerde. Dat binnen de slimsten! Gisteren, als ik aan de beurt ben, lijkt het of mijn moeder mijn doen en laten overneemt. Als een blind paard verlaten de sjoelstenen mijn hand in mitrailleursnelheid. En ja hoor, in no time een bok! Wel jammer dat manlief er een stokje voor steekt als ik meen nog recht te hebben op twee brikken die, als ik me goed uitrek, nog net binnen handbereik liggen. Niks der van, moeke! Huh? Zei Roelof dat nou echt of heb ik nou teveel verbeelding…