Wat een fijne herfstdagen hebben we achter de rug. De buitendeur kan best nog even open. Dan volgt een geluidje in de bijkeuken, wat ik zo niet thuis kan brengen. Ach, kijk nou toch wat een piepklein vogeltje er bij ons op de vloer zit. Qua grootte doet het me denken aan een muis. Ik ben als de dood voor muizen vanwege hun snelheid. Qua kleur is het bijna een vosje, heel bijzonder. Met z’n schrandere oogjes kijkt hij me aan. Zijn rechterpootje zijwaarts gestrekt, alsof ik hier te maken heb met een getalenteerd ballerina. Ik ben altijd een beetje bang voor vogels, want het spul fladdert. Om nou te zeggen dat ik echt een natuurmens ben… Ik zeg heel zachtjes Hallo. Verdomd als het niet waar is, ik krijg een klein knikje terug. Wat sympathiek! Is dit misschien een verkleed roodborstje? Deze vogels staan er namelijk om bekend dat ze met een ziel en mogelijk zaligheid van een onlangs dierbaar overleden persoon onder hun vleugels vliegen, om ons als achterblijvers te groeten of iets te willen duiden. Zijn klein puntig snaveltje blijft stijf op elkaar. Hij huppelt een halve draai, trekt zijn pootje bij en vliegt naar buiten. Een klein vogelpoepje als tastbaar bewijs aan onze ontmoeting.

Ik ben beslist geen vogelaar en stuur bovenstaande foto’s naar een vriendin met kennis van zaken op dit gebied. Onbetwist een winterkoninkje, zo laat ze weten. Wat een bjoetie! Als de dag vordert en het donkerder wordt, floept de buitenlamp bij onze schuur steeds aan. Dus daar moet beweging zijn. En ja hoor, daar loopt onze buurpoes Fluks bij ons schuurtje, met zijn blik onafgebroken naar het bovenhangend vogelhuisje. Het kan goed zijn, dat het winterkoninkje een vogelhuisje zoekt ter bescherming tegen kou, zo lees ik op Wiki. Het hangt er mooi beschut en dit is een voorwaarde voor overwintering. Fluks laat zich aaien, gevolgd door een voor haar zo kenmerkend langgerekt miauwsolo. Ik laat haar weten dat er bij haar thuis lekkere brokjes klaarstaan. Ze slikt zich om haar bekkie met haar blik stoïcijns op het vogelhuisje. Ik kan praten als brugman. Mijn woorden komen niet echt binnen…