Afgelopen week was ik in de Jacobuskerk. Elke dinsdagavond is er van 19-19:30 een meditatie. De meditatie wordt altijd begeleid door één of enkele zinnen. Soms iets uit de Bijbel of een quote met een filosofische lading. Afgelopen dinsdag ging het over de Eeuwige. Met de strekking dat je in de eeuwigheid niet vergeten wordt. En natuurlijk zoals altijd aandacht voor de adem; voeding voor lichaam en geest. De meditatie begint als het geluid van de klankschaal door de ruimte resoneert.

Het is stil. Soms echter klettert de regen tegen de gebrandschilderde ramen. We zijn ommuurd door dikke wanden die eeuwen hebben geabsorbeerd. De structuur is vergeven door emoties van blijdschap en droefenis. Dat voel je gewoon. Of nou ja, misschien wil ik dat gewoon graag. De paaskaars brandt in het midden van de kring. Aan onze voeten de grafstenen van hen die in diepe grond zijn verankerd.

Als mijn ogen zachtjes geopend door de wimpers kijken, zie ik vier stralen van de vlam afkomen. Het is stil in mij. Er is niks dan het hier en nu. Als de eeuwige soms even in mijn gedachten voorbij komt, hoor ik fluisterend: Zij verheffe Haar aangezicht over ons en geven ons vrede. Ik voel mijn mondhoeken even vreugdevol omhoog trekken. Dat het allemaal goed komt. Dat ik onderdeel ben, wellicht niet meer dan een speldenprik, van een heel groot geheel.

Mijn zachte kant komt in alle facetten aan bod. Zo aangenaam! De boezemdeurtjes van mijn hart staan wagenwijd open. Verbeeld ik het me nu, of komt er een sprankel van God binnen? De ervaring is hoe dan ook goddelijk. De stilte van kracht en zacht sijpelt tot diep in mijn vezels. Wat een zeldzaam fijne avond.

Geheel nog in de bubbel kom ik bij de auto. In de achteruit en het stuur om hoor ik opeens: KGGGGGGGG. Daar is geen klank zacht bij en de bubbel spat uiteen. Holy Moses, koppie erbij Westra! Thuis laat ik manlief weten dat ik tegen een paaltje ben gereden. We kijken er samen naar. Naast mij verheft zich een stem. De tekst heeft niets met de inleidende tekst van de meditatie te maken…