Inmiddels al een poosje alle twee ‘bij huis.’ Dat wil zeggen, zonder betaald werk. En, ook heel belangrijk, zelf gekozen. We komen er achter dat we er best goed in zijn, in dat niks te hoeven. We keutelen wat in en om het huis.

Voor we deze periode ingingen, was ik vooral voor dat steeds samenzijn best een beetje beducht. Ik houd namelijk ook van rust. Van een paar uren niks te hoeven zeggen. Lekker in mijn bubbel. Hoezeer zou dit verstoord worden? Maar wat een mazzel, we kunnen elkaar goed verdragen. Sterker nog, je merkt ook dat je met het verstrijken van de tijd ook steeds een beetje meer om elkaar moet denken. Vanwege krakkemikkigheid, wat er heel langzaam een beetje insluipt.

Zo denk ik gisteren even de ramen van de keuken aan de binnenkant te lappen. En zoals altijd Bekväm, het wie kent ‘m niet houten opstapkrukje van Ikea, voor het aanrecht. Ik neem een grote stap, mijn eerste voet belandt op het aanrecht. En nét als mijn tweede het recht onder zich voelt, verlies ik mijn evenwicht en gil hard. Gelukkig oefen ik mijn sopraan eens per twee weken, dus met het volume zit het wel goed. Manlief die twee meter verderop, maar om de hoek een deur aan het schuren is, schrikt zich kapot: Wat izzer! Inmiddels heeft de tweede voet weer net op tijd het bovenste plankje van de opstap gevonden. Pffff, dat ging maar net goed! Terwijl ik dit dus altijd zo doe. Je wordt ouder Westra, bromt manlief. Ja, je wordt wat knovvelachteg, een mooi Gronings woord voor onhandig. Als ik weer wat ben bijgekomen en besef dat dit heel anders had kunnen aflopen: met gestrekte rug op de gietvloer, het hoofd ondertussen op de hoek van Bekväm, bloed spuit uit het hoofd om mezelf met zwaluwstaartjes dicht te plakken. Gevoel voor drama kan me niet ontzegd worden. Nee, ik ga in het vervolg op mijn knieën op het aanrecht zitten. Deze belofte doe ik ook aan mezelf. Als manlief me een kusje komt brengen zie ik zijn hoofdwond op de plek waar vroeger haar zat. Hij stoot zijn hoofd ook om de klipklap.

Afijn, nu ik niet meer werk wil ik wel van LinkedIn af. Tot nu toe is het een fijn tijdsbesef dat ik (nog?) niet de behoefte om vacatures te openen. Maar in de vrede, hóe dan? Afmelden onderaan elk bericht van LinkedIn is niet genoeg gebleken. De bekende drie stipjes leveren me ook niet wat ik aan duidelijkheid verlang. Instellingen ook niet. Ik kom opeens ergens op LinkedIn die wel een tekst levert, maar ik begrijp dit soort Nederlands niet vanwege digibeterij fase 3. Misschien herken je het wel: dat als je iemand aan de telefoon hebt, die je iets wil uitleggen over diezelfde niet snappen dat je het niet begrijpt. Gevolg: aan de andere kant wordt er harder gesproken. Waardoor in mijn geval het brein nog meer dichtklapt als het normaliter is op dit gebied.

Dus in het kader van: durf te vragen… Omdat wijsheid met de jaren komt. Juíst omdat je er met de jaren achter komt dat vragen stellen kracht inhoudt. Wie komt mijn handje vasthouden om mij van dit medium af te blazen. Voor jou gratis koffie! En mocht je binnen tien minuten niet een goddelijk schuimende bak voor je neus hebt staan, vraag er dan gewoon om in het besef dat ook mijn geheugen, vooral op korte termijn, niet meer je van dat is…