Onze laatste vakantiewas hangt buiten in het zonnetje te drogen. Dit weer doet denken aan onze tijd in Bretagne. Heel aangenaam nog in de korte broek. Fris genoeg om dingen te ondernemen. Zelfs nog een paar dagen warm genoeg om de zee in te duiken. Verder laten we ons omringen met de Franse cultuur. Als wij op een terrasje neerstrijken voor une bière et une Schweppes, worden er om ons heen kilo’s mosselen naar binnen gewerkt. Met, maakt niet uit welke tijd, altijd een alcoholische versnapering binnen handbereik. Als er maar érgens een plekje is wordt er een jeu-de-boulesbaan gegraven. Zijn het jaren geleden vooral oude mannen met een Franse alpino scheef op het hoofd die met hun zilverkleurige gepoetste ballen zo dicht mogelijk bij het kleine balletje willen liggen, tegenwoordig mogen ook vrouwen hun balgevoel laten zien.

Meteen schiet mijn herinnering naar vroeger. Mijn moeder zaliger moest vroeger na een aantal klassen lagere school met den Bijbel meteen aan het werk. Dus ze was nooit toegekomen om zich te verdiepen in welke andere taal dan ook. Sjeune boel, zo zei ze, als we met onze vrolijk gekleurde plastic ballen vol water over het strand van Ameland speelden. Wij waren natuurlijk niet te beroerd om haar uit te lachen dat het écht geen schöne Boules waren. Mijn moeder was niet voor één gat te vangen en noemde het na onze gemene lachbui: baaltje gooien. Was die kou ook weer uit de lucht. En badminton op campingniveau was in huize Westra: leppen.

In de tijd dat wij allang uit huis zijn gaan mijn ouders met mijn oom en zijn mannelijke lief op vakantie. Als ik me niet vergis gaan ze naar Joegoslavië. Oompje is een echte zonaanbidder. Na elke vakantie mogen wij zijn bruine billen zien. Hij trekt zijn broek een eind naar beneden en roept tegen mijn moeder, zoals alleen hij dat met zijn hoge stem kan: most kíeken wicht! Voor mijn ouders zal het geen verrassing geweest zijn dat ze naar een plek gaan waar naakt gerecreëerd wordt. Op het strand doet ook ons pa zijn broek uit. Moe vindt het mooi genoeg dat ze haar vriendinnen het zonlicht gunt. Maar haar broek uit, dat is voor haar echt een brug te ver. Ze vertelt in geuren en kleuren dat de blote mensen die aan het baaltje gooien zijn dit heel beschaafd doen: dij mínsen gaan door hun knieën. Moet je net mijn moeder hebben. Die gaat baaltje gooien met de benen wijd, de billen naar achteren om vervolgens te turen waar het kleine balletje ligt. Ik kan er nog smakelijk om lachen. Zie je het voor je? Dan wil je graag een directoirtje om die blote regionen heen draperen. Zal een mooie boel worden…