-Nog even over het in mijn vorig Assertiefje omschreven non-binair. Hierna nog wat doorscrollend over de digitale snelweg kom ik opeens tegen dat, als mensen op zichzelf vallen, homo zijn. Dit lijkt me onvolledig. Wat zeg ik, dat lijkt me uiterst onwaarachtig. Ik ken mensen die voldoen aan dit signalement. In de DSM-V worden zij als narcisten gediagnosticeerd. – tot zover.

Vorige zondag is het zomers weer en we fietsen over het Balloërveld. Het is sinds gisteren, zo lees ik vandaag in de krant, weer bewoond door een schaapskudde. Er staat veel heide, die het grootste deel van het jaar in sober bruine staat verkeert. Ik laat me graag verrassen om het voluit in roze-paarse bloei te zien. Eerlijk gezegd valt dat me een beetje tegen. We zijn niet de enige die op dit idee zijn gekomen. Ik groet mijn stembanden schor. Zo doet wij dat hier in oes mooie Drenthe. Als tegenliggers van het pad moeten omdat wij er aan komen, bedank ik ze hartelijk.

Soms ook moeten wíj ook van het padje. Zoals bij het zondags uitziend vijfkoppig gezinnetje. Mams voorop gevolgd door twee meisjes met geruite jurkjes. Inmiddels beland ik van het gras in het mulle zand. Paps sluit de sliert met een jongentje, een groen omrand zonnebrilletje op zijn neusje, voorop de fiets. Omdat paps niks zegt en ik bijna door het stof moet, roep ik een beetje grammiedeg, wat overigens een mooi Gronings woord is voor nijdig: jooow, heel erg bedankt hoor. Het kan ook zo zijn dat ik het heel stoer van mezelf had gevonden als ik het hád geroepen, maar dat het in werkelijkheid niet meer is geweest dan een laf hersenbedenkseltje.

Omdat mijn brein nogal associatief is, brengen mijn gedachten me naar vroeger. Dat ik toen ook niet bij elke leuke dag God bedankte voor weer zo’n fijne dag. En dat Zij dan misschien ook vlak voor ik in slaap viel een beetje chagrijnig dacht: jooow, jij ook bedankt hè. Ondertussen oorwurmt het Dank u voor deze nieuwe morgen nog tot dinsdagmiddag door. Misschien is het daarom, dat afgelopen maandag mijn oog valt op onderstaand boek:

Oefeningen in dankbaarheid. Als ik een paar regels tot me neem, bekruipt me het gevoel dat je er met goed fatsoen geen betaalde baan naast kunt hebben. Op de meeste bladzijden kun je een datum invullen met daarbij ruimte wat jou op die dag tot dankbaarheid heeft gestemd. Wat me vooral triggert is het woord op de voorkant: intentioneel leven. Yes een nieuw woord!!! Je kunt me niet blijer krijgen. Betekent het misschien dat je je niet buiten de tent mag begeven? Verwijst het wellicht naar een intens leven, naar een in het kwadraat beleven van de dagelijkse gang van zaken? Ik vind attentioneel, wat ik hier ter plekke bedenk ook een mooie variant. Zou dat dan ook een bijvoeglijk naamwoord zijn voor hen die heel attentioneel attent zijn? Dus niet alleen er aan dénken dat je iemand moet bellen, maar het ook echt dóen. Dat je attent bent in het uitdelen van een compliment. In een attentioneel leven gebeurt dit van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat doet. (Hé, dat is leuk: ’s morgensvroeg mag aan-elkaar-worden-geschreven, terwijl ’s avonds laat apart moet – zal ik dit naar de redactie van de Slimste mens sturen, zodat Paulien hier helemaal op los kan gaan…) Afijn, ik ben momenteel heel elementioneel.

Nawoord: intentioneel, intents en zelfs attentioneel bestaan gewoon! Elementioneel niet, maar volgens mij begrijpt iedereen dat ik in mijn element ben en daar bovendien bijzonder dankbaar voor ben…