Zoals verwacht, heeft de verveling nog geen moment toegeslagen sinds de laatst gedraaide dienst. Shift, zoals de jongere generatie het ook wel noemt. Lekker lezen, paar daagjes met de camper weg, uitgebreid de krant doorspitten en puzzelen. Nee, die van 1000 stukjes ligt op natte koude dagen te wachten. Ik bedoel die uit Varia puzzelboekjes. Vooral blokpuzzels zijn mijn lievelings.

Sudoku’s vind ik ook leuk. Dan maggel ik de hokjes vol van eventuele mogelijkheden. Je hebt ook nieuwe vormen van sudoku’s, namelijk het juist kaderen van víjf cijfers. Daar waag ik me nog niet aan. Onlangs heb ik me gewaagd aan het hokjesdenken, waarin nulletjes en eentjes moeten worden ingevuld. Tijdens mijn eerste pogingen ervaar ik het als onder mijn niveau. Tótdat manlief me er fijntjes op wijst dat er zowel horizontaal als verticaal evenveel tekens van beide moeten staan. Dat is different cook. Het is soms zo aangenaam om zonder kennis van zaken het leven door te ploegen.

De, voor mij, nieuwe puzzelsoort zijn binaire puzzels. Ligt het aan mijn brein dat ik het non-binaire puzzels noem. Ben ik non-binair, omdat ik de puzzelsoort nog niet goed goed beheers in de juiste yin yang regelgeving. Anno nu heet dat, dat er een uitdaging ligt. Hoewel het makkelijker bespreekbaar is om non-binair te zijn, lijkt me dat toch een hele uitdaging om je staande te kunnen houden. Ze roepen om aandacht, waardoor de indruk kan ontstaan dat ze het tot kunst verheffen. Toch puzzelt het mij hoe het is om zo door het leven te gaan. Het lijkt me geen voorrecht. Al helemaal omdat je niet direct op het snapvermogen van de maatschappij om je heen mag rekenen.

Wat mijn benoeming van deze aangename puzzels meteen weer ontrafelt is, dat non-binaire mensen niet in hokjes te plaatsen zijn.