Franky lijkt voorgoed uit de kast. We zijn geneigd dat positief te labelen. We socialiseren erop los met zo’n beestje. Ze voelt zich misschien niet senang, onveilig of bang bij ons. Na de kastscene zijn we haar weer een poosje kwijt. Nu hebben we best een leuk huis met hoekjes en gaatjes, maar ook weer niet zó spannend dat we haar niet kunnen vinden. Op de laatste plek waar we zoeken vinden we een stukje staart en gaan er gemakshalve vanuit dat zij hieraan vast zit. Madame heeft zich vastgebeten in het bankwezen.

Het is een slim beestje. Misschien wil ze ons aan onze belofte herinneren; ze kruipt inmiddels bij ons op schoot. Dat we niet vergeten haar banknummer op te vragen. Ja ja, belofte maakt schuld…

Verder ligt ze graag vanaf haar kleedje op de vensterbank het straatbeeld te observeren. Nu kun je denken dat haar zicht over het winkelend publiek een stuk vermakelijker is, maar voor Franky is niets minder waar. Ze schijnt te zijn ingehuurd als volleerd inspectrice. Pen en papier bij de poot en gáán! Ze neemt haar rol serieus. Ik zie op een geeltje dat een rood Golfje de 111 kilometer voor ons huis aantikt en daarmee bovenaan staat. Op ons stukje straat vinden namelijk de voorrondes van de NSC plaats: Nederlandse Straat Cross.

Je mag hier dan misschien officieel 30 km per uur, bij de NSC gelden voor de deelnemers heel andere regels. Voor hen is het zaak om de kilometerteller tussen twee kruispunten zo hoog mogelijk te krijgen. Wij zitten inmiddels met een helm op in de erker, want oh jongens, als het mis gaat zijn zij en wij nog niet jarig. Voor je het weet ligt het vehicle naast je. Ik heb ze horen zeggen mee te willen doen aan de Olympische Spelen van 2028. Meteen informatie ingewonnen bij het Olympisch comité. En wat blijkt: dit onderdeel staat voor de komende twintig jaar geheel niet op het program. Meteen de boys, overigens geen vooroordeel, hierover ingelicht. Toch verandert het gedrag niet. Ik word weggehoond: pfff, hoezo geen delegatie van de NSC naar Los Angeles? Mens, make that the cat wise!