Luther is weer huiswaarts en inmiddels is hier de viervoeter van zoonlief en vriendin te logeren. Dat is wel heel andere koek. Als eerste activiteit hier in huis trok zij, ze heet Franky, met haar pootje de kast open en ging er in zitten. Dat wist ze nog van de vorige keer. Nu wil de prinses heus wel uit de kast, maar wel op haar voorwaarden. Het kastdeurtje moet door ons worden opengetrokken en na innig oogcontact vleien we haar door met onze liefste stem op poeshoogte: Franky, kom maar schatje zeggen en we met onze handen gebaren of een acute aanval van Parkinson bezit van ons neemt. Ja hoor, madame rekt zich eens lekker uit en komt op de bank. Nee, nog niet op schoot. Misschien komt dat nog als zij het daar aan toe heeft. We beloven haar vijftig euro te storten als ze op schoot komt. Afijn, geduld is een schone zaak.

Franky zit ook graag in de vensterbank. Bij haar thuis ligt ze op een kleedje in de vensterbank het winkelend publiek in de gaten te houden. Ze gaat niet liggen, maar wil wel worden geaaid. Franky heeft een heel dikke vacht. Een echt knuffelvachtje. We mogen haar ook wel kammen. Dat is een must met zo’n vacht. Ze is een beetje in de rui. Omdat ze een kleedje gewend is, pluk ik een zacht kleedje van boven en leg deze in de vensterbank. De plant moet er zelfs voor wijken. De koningin mag languit. Vraag me niet hoe ze het voor elkaar krijgt, maar ze overbrugt de ene kant naar de andere van dit zachte wolletje zónder met maar één pootje aan te raken. Precies over die ene centimeter die tussen het raam over is zet ze haar zwarte poezenmuiltjes neer. Ze verdient een ovatie.

Voor een prinses sloof je je graag uit. Ik begeef me naar haar thuispaleis en neem haar eigen velourse kleedje mee voor hier in de vensterbank. En ja hoor, daar ligt mevroi, luid spinnend laat ze zich aaien. Weet je wat, ik pak de camera voor een portret. Leuk voor haar op vakantie zijnde personeel. Springt Hare Majesteit snel van het kleedje de kast weer in Geen gewenste foto dus van dit portret.