Beestenboel..? Zwijnenstal! Ik neem je mee naar drie kwartier geleden. Net onder de douche geweest, haren gewassen en schoon shirt aan en toe aan mijn ontbijt. De blauwe bessen onderin de schaal zijn al ontdooid door het zonnetje buiten. Op het aanrecht maak ik het af. Griekse yoghurt er overheen. Walnoten erbij. Mjammie! Ondertussen staat Luutje keihard met lange uithalen te blèren. Hij mag het schaaltje uitlikken. Maar wel pas als ik klaar ben, welteverstaan. Hij zou een kind van mij kunnen zijn; ook ik heb niet vooraan gestaan bij het uitdelen van geduld.

Sinds Luutje contact heeft met de meisjes van hiernaast heeft hij die lange uithalen. Waar je mee omgaat word je mee besmet. Flukkie kan dit namelijk ook zo goed. Vooral de hoge C mauwt ze zo anderhalve minuut zonder ademhalen. Ik verdenk haar er van dat ze in een vorig leven operazangeres is geweest. Zo goed is Luut ook weer niet, maar hij oefent flink. Echter, na twintig seconden loopt hij blauw aan en neemt een ademteug. De buurpoezen lopen hier niet meer in de tuin. Luther klimt inmiddels met groot gemak over de schutting en ze hebben hele gesprekken met elkaar. Meestal met glas ertussen. Sinds Luther er is moeten zij, moeder en dochter, ook weer een nieuw balans zien te vinden. Dochter is bang voor haar moeder en Luther. Geen idee of dit een staaltje femicide is. We houden het scherp in de gaten.

Afijn, het ontbijt is bijna klaar. Nu nog honing erover. Omdat een deel gestold is, moet het even in de magnetron. Na vijftien seconden op standje 750 haal ik het er uit. Bij het pakken van het flesje knalt de dop er af. Het spat tegen mijn haar, hals, armen en aan mijn shirt hangen dikke druppels honing als glanzende parels. De hele vloer ligt bezaaid met dit bijproduct. En tegen de keukenkastjes. En werkelijk de hele koffiemachine zit er onder. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de magnetron zelf. Elke keer als je denkt alles zo’n beetje schoon te hebben, zijn er nieuwe kleverige gleufjes, roosters en hoekjes te vinden.

Als de dikste klus geklaard is ga ik eerst genieten van mijn ontbijt. Vaatwasser en wasmachine lopen inmiddels. Luther wijkt niet van mijn zijde. Als hij het schaaltje schoonlikt, laat de keuken zien wat er nog is blijven hangen. Nee, ik heb geen foto gemaakt toen de zoete uitbraak op z’n best was. Daar was de stemming niet naar: alles wat mij op dat moment aan taal heeft verlaten is beslist niet zoetgevooisd. En wat leren wij hiervan? Honing wordt vast ook vloeibaar in víjf seconden op standje 500. En zo niet, dan met vijf seconden ophogen. Ga ik nog even verder met de klus. Mijn hemel, wát een zwijnenstal…