Sinds een jaar of wat ben ik in het bezit van een e-reader. Ik heb me lang afgevraagd of ik wel zou kunnen wennen aan zo’n apparaat. En wat is gebleken: ik kan het. Vooral op vakantie is zo’n e-reader, mét streepje, ongelooflijk handig. In plaats van een hele stapel van de bieb zit het gewoon in zo’n plat dingetje. Op de buitenlandse camping is de wifi dan wel erg goed, de boeken verschijnen niet op mijn Kobootje. Ben ik eerst nog de koning te rijk, echter met de op dat moment ontbrekende kennis dat dit alleen vanuit huis kan, vind ik het pure armoede. Tegendraads zit ik me af te vragen wat ik ook met zo’n nieuwerwets ding moet. Had ik maar een halve meter aan boeken tot mijn beschikking. Gelukkig heb ik nog wat tijdschriften mee.

Inmiddels weet ik hoe het zit en heb een heel regiment aan boeken op mijn Kobo. Ook heel verschillend van genre. Na het heftige Toen de wereld brak, opvolger van De jongen in de gestreepte pyjama, die ook zo op mijn gemoed werkt, ben ik wel toe aan een chicklit. Lekker makkelijk en met een gegarandeerd goede afloop. Lang niet alle boeken zijn gratis. De nieuwe die ik download zijn goedkoper dan hun papieren versie. Maar laat één ding duidelijk zijn: met een papieren versie maak je me vele malen blijer dan eentje op de e-reader.

Toch wordt de Kobo zo intensief gebruikt, dat de draden en rafels er inmiddels bijhangen. Eergisteravond geeft het apparaat aan dat-ie nog maar 8% aan stroom heeft en dus aan de borst moet. Het speciaal voor dit ding geschikt oplaaddraadje laat weten door een breuk dat ook hij aan vakantie toe is. Ik ben volledig de draad kwijt, want ik kan niet meer lezen. En dat, terwijl ik net zo lekker in het verhaal zit. Armoede troef als je overgeleverd bent aan de techniek. Inmiddels heb ik een nieuw draadje gekregen van schoondochterlief en is mijn e-reader weer opgeladen.

In mijn hoofd is hierdoor toch weer een lijntje gelegd met de bieb. Daar durf ik wel mee voor de draad te komen…