Het regent buiten en dat is na al die droogte en hitte van de afgelopen tijd een aangename beleving. Echter in mijn hoofd is er een niet hittebestendig proces gaande. Ik wil namelijk graag vanuit huis op Youforce. Omdat ik hier geen jota van begrijp, laat ik me doorverbinden met de ICT-afdeling van de zaak. Hij laat me weten hoe ik hier moet komen. Gelukkig heb ik ook nog wat info op een vodje. Ik reageer verheugd dat ik hier wel uit ga komen en bedank hem hartelijk. Ik voel me sterk.

Het hele spul herkent mijn wachtwoord niet. Ik ben nog steeds heel optimistisch. Maar na 382 nieuwe probeersels zakt de moed me in mijn ongeduldige geitenwollen sokken. Gelukkig komt manlief thuis. Hij wil wel even helpen. Heel fijn. Echter, óf het komt omdat hij mijn hulpeloze blik ziet óf dat ik iets wil uitleggen wat ik al gedaan heb, zijn beginnende toon is al geïrriteerd. Oh, meestal hebben we het best leuk nu we samen onze pensioentijd op elkaars lip zitten, maar als het de digitale snelweg betreft, wensen we elkaar allerlei lelijks toe. Het is ook hier lang niet altijd rozengeur en maneschijn. Maar ik kan me niet voorstellen dat sommige lezers dat überhaupt denken. We kunnen best leuk zijn, maar hebben beide ook heel lelijke buien. We zitten dicht tegen een diforce aan. Jaha, dat schrijf je anders, maar het gevoel is hetzelfde.

Afijn, of hij er zelf even achter mag zitten. Natuurlijk krijgt hij ruim baan. Maar ook hij komt er niet uit. Op mijn werkmeel komt Uforce heel makkelijk tot me. Moet ik de komende nacht om 3:00 uur mijn wekker zetten en de nachtdienst laten weten dat ik even bij mijn digigevens moet? Of moet ik overdag tijdens de overdracht naar de zaak, omdat ik dan achter een computer kan? Gezichtsverlies is geheel niet aan de orde. Al mijn collega’s weten dat ik op dit gebied een complete …, tja, wat zal ik zeggen, in elk geval een heel sneu geval ben. Of zal ik nog één keer de ICT bellen met de vraag of ze me van A tot Z aan het handje mee kunnen nemen?

Inmiddels heb ik op mijn mobiel al de Youforce app: HR op je mobiel was nog nooit zo makkelijk. Om het er nog even leuk in te wrijven wat voor kluns ik wel niet ben. Ik vul mijn huismeeladres in en zeg dat ik mijn wachtwoord ben vergeten. Of is het: heb vergeten? Omdat ik van boven Zwolle ben, weet ik dit nooit. Afijn, dan zegt-ie dat er binnen een minuut een bericht krijg. Wat dus niet zo is. Ook meteen maar een nieuwe authenticator-app aangeschaft. Doch ook dit biedt geen soelaas. Iforce? Not at all!!!

Wanhoop heeft bezit van mijn genomen. Manlief zit alweer verscholen achter de krant. Heb ik al gezegd dat we elkaar niet kunnen uit staan op dit gebied? Ik heb, toen het hem ook niet binnen 96 keer lukte, hem wel heel vilein laten weten dat ik blij ben dat het hem ook niet zo makkelijk lukt. Ik weet het, ik ben een rat. Ik zie zijn blik, wat meteen resulteert met donkere rookwolken uit zijn oren. Vraag me niet hoe dit anatomisch mogelijk is, maar het is nou eenmaal zo.

Na dit schrijven, wat heel therapeutisch werkt, is mijn bui opgeklaard en vraag me af: waarom doe ik dit mezelf aan? Alleen om mijn salarisstrook in te kunnen zien, en daarna te kunnen printen! Misschien moet ik ons voorzien van iets sterks, iets van onder de kurk. Oh ja, als eerste mijn excuus aanbieden. En dan in elk geval vandaag dit heikel punt laten varen. Hoe belangrijk is het nou eigenlijk. In het licht gezien van de wereldproblematiek is het helemáál peanuts. Hoe dan ook, veeuws te weinig van belang om het te forceren.

PS: ook de oplossing komt van manlief: gewoon een telefoontje naar de salarisadministratie en hij komt straks digitaal binnen. Fluitje van een cent dus 🥳