We genieten met volle teugen van het moois wat Nederland te bieden heeft. Het frisse groen om ons heen, koeien in de wei, zorgeloze luchten en bloemrijke bermen. Ons vlakke land biedt een prachtig terrein voor fietstochten: de Hoge Veluwe, duinen en ook de Drentse Aa, wat in feite onze achtertuin is. De bollenvelden hier om de hoek zijn inmiddels uitgebloeid. De gewassen die we straks op ons bord hebben staan er mooi bij. Natuurlijk moet er door de boer gesproeid worden. Dat onze bleek minder groen is na een tijd van droogte is dan maar even zo. We moeten nu eenmaal spaarzaam omgaan met drinkwater. Alleen dit item al kan me vreselijk op de nek zitten.

Je kunt er als fietsburger niet omheen. Borden die ons laten weten dat groene weiden worden teruggegeven aan de natuur. Beekjes meanderen zich vol kikkervisjes onder vliegende libellensoorten en andere zoemend spul door hun nieuwe loop. We zetten de fietsen op de standers en wandelen over smalle schelpenpaadjes. Uit bijna elk ooievaarsnest steekt in elk geval één donzig koppie van een jong. Uitkijkend op hun ouders, die we al wandelend spotten met een kikker in de snavel. Veldbloemen waaronder klaproosjes, pijpenstrootjes en wat al niet meer. Zelfs lupinen, die bij ons in de tuin steevast worden opgevreten door slakken, bloeien uitbundig in het wild. Wat hebben we het toch goed. De sterren zijn ons gunstig gezind.

Als we op de fiets loskomen van onze dagelijkse portie ellende aan televisiebeelden, is er geen vuiltje aan onze buitenlucht. Toch ontkom ik niet aan oprispingen. Want wat als… Veranderende tijden zijn immers aan de orde van de dag. Door weersomstandigheden en situaties op het wereldtoneel. Het gaat mijn verstand allemaal te boven, maar wat we vandaag als compleet normaal ervaren, kan over een tijd anders zijn. Zo kunnen we ons gelukkig niks voorstellen bij, om maar eens iets te noemen: honger. Maar stel hè, stel dat het zover komt, houden we ons dan bezig met een te hoog CO2-gehalte. Of is dat toch een soort van luxe, die we ons permitteren omdat we het zo goed hebben? Omdat ellende toch ver van ons bed is. We zeker weten dat we volgende woensdag weer een voedzame prak eten op ons bord hebben. Stel dat ons dagelijks brood gevaar loopt, hoop ik toch van harte dat onze prachtige natuurgebieden weer worden teruggegeven aan de agrarische sector. Als we dan in ons kikkerlandje nog genoeg boeren hebben tenminste…