Het is dat mijn kont vast zit, anders was ik die ook nog kwijt. Op mijn werk laat ik de sleutels in een kastje of in een deur zitten. Of mijn collega’s brengen ze of ik sta voor een dichte deur en shit, waar zijn de sleutels. Ik kan wel zeggen dat dit een leeftijdsdingetje is, maar ik herinner me dat Jeppe vanaf zijn vijfde al regelmatig vraagt: Mam, heb je je sleutels wel bij je. In díe tijd loopt de kop je om van drukte. Je kent het wel: alle ballen in de lucht. En zo is er altijd wel een excuus. Volgens mij is het kwijtraken van namen en woorden begonnen toen ik ben begonnen met een antidepressivum. Daar hoor je meer slikkers over. Psychiaters ontkennen het nogal eens want het is niet evidence based, om er maar eens een vakterm in te gooien. Niet wetenschappelijk bewezen, voor de gewone burger. Ook de TIA die me Tianka maakte, heeft op het gebied van verlies niet veel goeds bijgedragen.

Ooit in een ver verleden krijg ik contact met de moeder van een vriendin. Het is zo gegaan: Jannelies en ik doen de catering voor de avondvierdaagse. Onze kids zijn nog jong en hoewel ze bij elkaar in de klas zitten, omringt Jeppe zich met jongens en haar dochter verzamelt een leuk koppeltje vriendinnen om zich heen. Tot de catering hebben we niet veel contact. De hapjes die we maken voor de uitgehongerde wandelaars geeft voeding voor een vriendschap die tot op de dag van vandaag voortduurt. Afijn, tussen het drinken maken en de hapjes vertel ik haar dat ik graag de opleiding Verlieskunde wil doen. Oh joh, dit moet je mijn moeder laten weten, die heeft vast ook belangstelling. En zo komt Jetteke op mijn pad.

Ze is jong van geest, hip van kleding en een energie waar je u tegen zegt. Het klikt geweldig. Ook wij hebben elkaar vastgehouden na deze cursus. Omdat ik qua leeftijd er precies tussenin zit, raak ik zowel met moeder als met dochter bevriend. Beide hebben een bak humor. Door met goed gevolg de opleiding te hebben afgerond, geven Jetteke en ik rouwbegeleiding. Ook hieraan beleven we de grootste lol. Maar natuurlijk luisteren we er ook onze oren af. Wat een verhalen komen tot ons. Ik ben verbaasd over het geschonken vertrouwen door de deelnemers. Jet kent de branche, want zij spreekt regelmatig bij uitvaarten. Beide zijn we met ons chaotisch brein nogal eens iets kwijt. Daar helpt geen verlieskunde tegen! En schelden dat we doen als het ons weer eens gebeurt. Pure kwijtschelding! Wat een raar woord als je er langer bij stilstaat.

Onlangs wordt Jetteke getroffen door een ernstige vorm van kanker. Naast dagen van pijn en moeilijke chemo’s, blijft Jetteke ‘gewoon’ Jetteke. Je weet dat er zich een foute klomp cellen in haar lijf heeft genesteld, wat onherroepelijk leidt tot de dood. Hoelang is het nou helemaal geleden, dat ze met manlief hier aan tafel achter de cappuccino zit. Middenin het leven, belangstelling hebbend voor mensen om haar heen en vol vuur in een discussie. Ze neemt voor ons kleinkind het boekje mee: Raad eens hoeveel ik van je hou. Ik houd er rekening mee dat het de laatste keer zou kunnen zijn dat ik haar zie. Tenminste in mijn hoofd. De bloedwaarden zijn gunstig en ze wordt alleen nog maar dood- en doodmoe van de chemo’s. Maar gelukkig niet meer zo misselijk. Ze heeft nog wel even, zo verwachten we. Het is haar van harte gegund. Als er íemand geniet van de zon, is het Jetteke wel.

Dan opeens wordt zij, en daarmee ook wij, ingehaald door de tijd. Door een complicatie is het een kwestie van dagen. Het is zo’n klap dat ik niet bij mijn gevoel kan komen. Ongeloof zet zich vast. Dan komt het moment van afscheid. Onze eerste vriendin die we verliezen aan de dood. Haar lichaam begraven we op Hillig Meer. Op het eerste stuk naar haar graf begeleid door het toepasselijke: Follow the sun. We lopen achter de familie aan over het mooie natuurterrein. Ik voel me vol-ledig. Het mag dan stervenskoud zijn, als haar lichaam in de aarde zakt, komt de zon door. Als we ons hebben gekweten van deze zware taak zie ik een klein knalrood vlindertje over de lage vegetatie vliegen. Ha die Jetteketet, mompel ik zachtjes: tot aan de maan en weer terug. De overtuiging dat ze zich in een andere dimensie aan ons laat zien geeft me houvast.