Regelmatig is er weer een onderzoek op het werk. Dan weer naar werkdruk, naar arbeidstevredenheid of naar wat dan ook. En vanzelfsprekend geheel anoniemand. Het mailtje van mijn leidinggevende staat me nog helder voor de geest. Of ik nog wilde reageren op hetgeen onderzoeksbureau de Bok had verzonden. Mijn wenkbrauwen vlogen tot aan mijn haargrens. Huh? Hoezo weet jij dat? Een onsamenhangend verhaal gecombineerd met gestotter dat dat heel normaal was enzovoorts. Afijn, onder elk onderzoek voor mijn werk waar ik aan mee heb gedaan, heb ik mijn naam gezet. Eigenlijk heeft zo’n onderzoek nooit enig merkbaar soelaas geboden. Behalve dan dat een openhartige collega de volgende dag op het matje van de leidinggevende wordt gemaand. Het matje, nog warm van mijn voetzolen. Te veel openheid is ook weer niet gewenst. Tja, het is wat het is…

Ook staan de kranten er bol van: je kunt het zo gek niet bedenken, of er komt een onderzoek. Dat kost én heel veel tijd én klauwen met geld. Het zal wellicht met een onderzoek naar boven zijn gekomen, dat bijvoorbeeld de onderzoeken naar de misstanden in de toeslagenaffaire al vele malen meer hebben gekost dan het hele bedrag wat eigenlijk allang bij de ouders bijgeschreven had moeten worden. Ik voel een vraag oprispen: wat is er boven zoek…