Vraag me niet hoe me dat is gelukt, maar er is een deel van het draadje van mijn hoortoestel verdwenen. Voor ik afhankelijk ben geworden van mijn prothese noem ik dit zoals iedereen een gehoorapparaat. Inmiddels ben ik een gebruiker en spreek ik van een hoortoestel. Afijn, ik dus vanmiddag naar mijn oorzaak Beter Horen. Er staat een tafel met stoelen klaar, waardoor je er meteen mee wordt geconfronteerd dat je onderdeel uitmaakt van de club van senioren. In deze met de nadruk op oren.

Na even staand te hebben gewacht, ja kom op zeg, ben ik aan de beurt. Het draadje blijkt een naam te hebben, namelijk een sportboogje. Naast denksport doe ik weinig op dat sportgebied, dus ik weet helemaal niet of ik wel recht heb op zo’n boog. Misschien heb ik wel té veel gesport, waardoor de spanningsboog weggezweet is. Domweg opgelost door het zilte vocht wat door de oorschelp suist. Ik zie aan het hoortoestel van de mevrouw die de hare op tafel heeft gelegd, dat zij niet zo’n sportboogje heeft. Misschien is zij niet zo goed verzekerd als ik ben. Dat is goed mogelijk, want inmiddels is de maandelijkse financiële bijdrage aan IZZ meer dan we betalen aan Budgetenergie.

Als de sportboog geklaard is, vraagt de Beter Horen mevrouw of ik er nog wel mee kan horen. Ze vindt namelijk nóg een oorzaak van mijn slechte gehoor. Er zit een klein onderdeeltje los. Ik ben er inmiddels maar even bij gaan zitten. Als het euvel klaar is en ik mijn inmiddels zo goed als nieuwe kleinood oraal heb ingebracht, vraag ik naar de kosten. Niks hoor, enkel service. Ongehoord toch! Dan vraag ik een kleine bijdrage in hun doofpot te mogen doneren. Hebben ze niet. Het zou ook een leuke benaming zou zijn voor een eventuele lesbische collega bij hullie van de Oorzaak.