Gisteren had ik zo’n mo-nu-ment. Helemaal zen in het moment. Tegenwoordig noemt met dit: Mindfulness. Maar elke keer associeer ik: Mond vol-nis. Totaal niet waar het voor staat. Je moet juíst in het moment zijn: wat voel, wat hooren verder gooi je alle zintuigen open die je zijn toebedeeld. Eigenlijk wat je het beste kunt als je niks aan de kop hebt, dus bij mindemptyness. Maar het kan ook gewoon zijn dat ik er niet zo goed in ben.

Afijn, gisteren de ligstoel van stal gehaald, in de zon, uit de wind en fijn de oogjes dicht. Er komt een variatie aan oranje binnen, die nooit op een verfstaal staat. Zo fel, maar toch niet pijnlijk voor de ogen. Mijn poriën in de plooien van mijn gezichtsvel staan open om de warmte toe te laten. Voor de rest heb ik mijn wintervachtje: t-shirt met lange mouwen en 2 dikke truien. Plus uiteraard mijn geitenwollensokken en rode Birkenstockjes. Genotteren van verder helemaal niks. Wat een rijkdom!

In de verte klinkt een belletje. Het is het belletje van Vrije School de Es, hier verderop. Opeens ben ik weer jaren terug. Mijn oppaskindje Beppie zit daar in de tijd dat ze hier over de vloer komt. Ze is altijd een wijs en bijzonder kind geweest. Maar reken maar niet dat zij, als juffie haar de beurt geeft, dat belletje wil laten klinken dat de school in- of uitgaat. Een mooie bel waar tegenaan geslagen moet worden met een metalen stokje. Ze heeft er in die tijd nooit woorden aan kunnen geven. Nou gewoon! Ik zie nog dat koppie voor me, met haar bruine draaiende kijkers. Tegenwoordig zou ze zeggen: Ja, dûh!

Ik mag van mezelf blijven liggen tot de zon, waar bent je toch al die tijd geweest, achter de bijkeuken van de buren verdwijnt. Maar veel eerder verdwijnt het heerlijk blije oranje en schieten mijn poriën dicht. Tja, met wolken heb ik geen rekening gehouden. Morgen opnieuw, wat dus vandaag is. Ik zet de ligstoel tegen het huis. Wat hebben we de zon toch gemist!

Huh, geen zon vandaag? Het is toch beloofd? Afijn, waar wél droog en morgen is het groene bakkendag. Dus de tuin in om onkruid te trekken. Wees niet bang, het blad ligt er nog! Dan kruipt er opeens een worm uit de grond. Hallo worm, zo mo-nu-menteer ik met hem: hoe komt het dat je uit de schoot van moeder aarde glipt, zonder dat er maar één korreltje modder aan je kleeft, terwijl je een zandbak kan maken van de bragel die onder mijn nagels alléén al zit. Hij laat me weten dat dat een hele mond vol is…